ahh!

çocukluğum battı

kalbimin şehadet parmağına

anlamadılar okuduklarımı

yazdığım çocukluğumu da yırttılar

dinleyin

dinleyin çocuk sesi var dedim

kedidir kedi diye aldattılar

çocukluğum ketir tepeleri

çocukluğum kırk yamalı pantolon

babamın eskimiş gömleği

lastik iskarpindi çocukluğum

bilmediler

çaldılar annemin duasından

dinlemediler

duyan yanımı sağır

göremediler

gören yanımı kör ettiler

anlamadılar

anlatırken ağlattılar

istedim bir yeni ben!

tembellik denizinde boğdular

düşmeden rahme cenin

cesedini bile vermediler

bir kabristan gösterdiler

soydular taşındaki fatihayı...

omzuma bir vebal yükleyip

ölmüşlerimi de düşlerimi de

küstürdüler usul usul...

yetmedi

züleyhayı yusufa

yakubu ağlamaya

bilyelerimi bana düşman ettiler

aynasını kırdılar çocukluğumun

ninni yerine

batırdılar parmaklarıma kırıklarını

iftiraya buladılar

ekşimiş kıskançlıklarını

saklambaçlarda kuyulara attılar

acıttılar çocukluğumu

kovdular içimi!

bıktılar haylazlıklarından

aynı sızılar

kapanmış zannettiğim yaralar

düşünce dizlerim, dirseklerim kanar

yapmayın!

sarın haydi

öldürmeyin içimdeki çocuğu

bir o kaldı benden geriye

bir de yamalı hırkasıyla

asasının ucunda topal bir derviş

kırmayın asamı durun

yürüyemem yoksa

tutmazsa bir elimden çocukluğum

düşerim yârdan

kanamaz

kanamaz ölür çocukluğum dedim

önemsemediler

saydılar zan denilen fitneleri

zerk ettiler dikenli tellerine bileklerimin

sarmayın haydi!

sarmayın ağlayan kalbimi

ki aksak bir ninnide büyüsün

büyüsün ömrüm...