hafif gülümseyerek geçiştirmek isterdim kendimi

böylece karnıma inen yumruk, ertelenebilir

yıkık bir şehrin ahalisiyim

burada, bütün isyanlar geri çevrilir

hepimiz bir gölgeydik o yangında

sen ve ben, birazdan yıkılacak duvarda iki gölge

ama bir gölgeyi yangından

kim kurtarabilir

bu kadar sıradan olmamalıydı, bir kavgada tanışmalıydık mesela

senin kol saatinin camı kırılmış, kanım kaldırıma sıçramış benim

ve her dayaktan sonra gelen

hafif gülümseme dudaklarımızda

ellerimizi garipsemeliydik sonra, çünkü ancak kavgada

ya da ürkütülmüş bir çocuklukta garipsenir eller

o zaman konacağı son balkonu da unutur

yıkık bir şehre varan güvercinler

belki bir aşk bütün zamirlerini kusar o zaman

ne sen ne ben, ne de kusarken iki büklüm olmanın bizi

kavgada ve aşkta hatırlanmaz zamirler

yumarız, o büyük boşluğa bakmaktan kuruyan gözlerimizi

bir bıçağın karşısında olmak, işte benim yerim yurdum

neden baktın ve bıçak neden parladı

yanılıyorum, bir aşk değil bu, yalnızca tanrı

en içimde, müziğin sesini arttırdı