konuşmasak, ihtimal

hiç görüşmesek de

güzide bir okurusun yazdıklarımın

biliyorum bunu

bir topluluğa değil

bir kişiye yazıyorum bu yüzden

başka türlüsü de gelmiyor elimden

doğrusunu istersen

tanımayabilirsin gördüğün ilk anda

yüzümdeki dalgınlık çizgilerinden

suskun biri olup çıktım

yalnızlık içkalemde

kalabalık seslerle meşgul olalı beri

eski bir tanıdığı hatırlatan insanlar örneğin

itibardan düşmüş bir ceviz ağacı

ya da kenara atılmış eşyada

bir akrabalık bağı arar bulurum

ruhumla onlar arasında

kökleri eski bir arzuda

saklı saiklerle

benzer bir dalgınlık edinir

aynı göğe bakanlar

tökezleyerek rutinden düşmenin bilinciyle

üşüyen ruhlarından tanırsın onları

sessiz harflerin yükselttiği

tarakalı bir seda

taşır bazı şeyleri

insandan insana

ve eşyadan insana

çözerek rüzgârın aklını

bir irkilti hâlinde

işte düşündün

ve hatırladın sen de

konuşmasak, ihtimal

hiç görüşmesek de

güzide bir okurusun yazdıklarımın

biliyorum bunu