Tüllerini yırtıp kırk yılıma sığdırdığım

Silik kitapların kaderi yanmış defterimde

Ütüsü olmadı sabahlarımın yetişmek kaygısıyla

Vandalları hiç alkışlamadım oysa

Ama şehrin damarlarındaki isyandım

“Bir gün” denilen umut kırbacı sırtımda

Otobüsü kaçırınca dünyaya hiç küsmedim

Yırtarak girdim kitapçılara her defasında

Yasak bir el aradım peş peşe kaç yıl

Bir tohum eksin diye hıncımın tazecik dibine

Yeniyi çağırmak için yeni bir dünya adına

Şaşırdım dünyanın ihanet yorganına her gün

Kuyudan su çekip köpeklere verecek ahlak yok artık

Çünkü ayakkabılar uzun iplerle gerilidir hazza

Ben serçelerin sırtında ezan dinlemeyi sevdim

Şiir kazıdım ürkmüş atların nal saçaklarında

Uyuyan göğüslere el değmemişlere değdim