biz şarkısıyla büyüdük geçmişin

tozunu soluduk, nefes nefese kalana dek

ince ince eledikten sonra hüznümüzü

savururduk toprağın kanlı yüzeyine bir bir

toprak gizlerdi her şeyi:

günahkâr ölülerimizi de

ormanlar içerisinden geliyor o ses

kulağımıza derinden bir yara açarak

yavaş yavaş inerek kalbimize ve acıtarak

bir ses geliyor bize, ormanlar içerisinden

perdeler açılmadan çıkmıyor ortaya anlam

toprak gizledi kelimelerin her birini içerisine

gür ağaçlı ormanların en diplerine

ve dahi bir insanın hüznüne de

şimdi bitiriyoruz kendimizi korka korka

gecenin en uysal vaktinde gelen o sesle

ölümü kartalın kanatlarına asıyor onlar

sessizlik kulesine çıkarılan meczup

acı içinde inleyerek sesleniyor bize

"insan bu, sığmıyor kadre de kadere de!"