Senin şiirini tekrar yazabilir miyim?

Bilmiyorum.

Suyun sesinden korkuyorum.

Çünkü kelimeler de suda boğuldu.

Sonra yıkıldığını gördüm dünyanın

Bir annenin gönlü kırılmış diye.

Bir dağın zirvesinden haykırdım Musa'ya.

Yanan ateşten bize umut ol diye.

Meleklerin kanadını incitmeden

Kutsal vadiden İbrahim'e seslen.

Yaralı serçenin ahı kalmasın.

Yusuf'a haber salın.

Gömleğini iletsin.

Merhamete gözlerini kapayan tümlere

Yüzüm elimde sana haykırıyorum.

Kör kuyulardan

Yıkıldığını gördüm dünyanın.

Sonra gecenin en karanlığında diz çöktüm.

Sahi, İbrahim'in duası neydi?

Unuttum, unutturdular.

İnsan...

İnsan unutandır.

İnsan nankördür.

İnsan yaratılmada acılı bir sestir.

İnsan...

Yan yana gömülsek de bu böyledir.

Daha önce kimsenin olmadığı bir yerde

Şiirimi haykırsam.

Gönlü kırık annenin ahını

Savursam göğe

Ki melekler şahidim olsun.