Buralar hep tarlaydı

Gelincikler dizlerimize çıkardı

Kuzeyden, güneyden, doğudan ve batıdan

Seherden ve geceden rüzgâr alırdı her yer

Çocuklar güneş toplardı ellerinde bir uçurtma

Anneler dua ederdi upuzun bakıp yeşilliğe

Buralar hep ağaçtı

İçimizde büyüyüp duran gölgeler

İncitilmezdi aşkın kelimesi bile

Sevmek çok asil ve gizliydi

Kalın kitaplar, içimize yuva yapan siperler

Gözlerimize gerilen dikenli teller

Sınır boyları, sinir uçlarımız

Ve sıcak bölgeler yine sıcaktı

Betonlar soğutmazdı içimizdeki yangını

Meydanda gür bir seda ile dirilirdik yeniden

Binalar, çıkmaz sokaklar, gökyüzü kırılgan

Acımızı sayamayan mahzun aritmetik

Kaçırdığımız her otobüs yeni bir hüzün

Bunu bir dilek olarak tutmalı

Avcumuzda çırpınıp duran bembeyaz bir güvercin

Buralar hep tarlaydı

Şimdi soğuk mu soğuk bir metropol sızısı

Minareleri siliyor diktiğiniz betonlar

Bayım bu deniz akmayacak kalbinize

Çekilin de aradan bayram etsin gözümüz