Hamza Er / Milat Gazetesi

Bugün İran’da yaşananları yazacaktım. ABD’nin tehditkâr dilini, bölgeyi yeniden ateş çukuruna sürükleme hevesini, İran’daki sokak hareketlerinin nasıl emperyal ve Siyonist merkezlerce köpürtüldüğünü anlatacaktım. “Özgürlük” başlığı altında pazarlanan her müdahalenin bu coğrafyada nasıl yeni felaketler doğurduğunu hatırlatacaktım.

Vazgeçtim, gördüğüm bir fotoğraf yüzünden vazgeçtim…

Ellili yaşlarında bir kadın… Gözleri bağlı, elleri arkadan kelepçeli. İki işgal askerinin arasında, sırıtan yüzlerin gölgesinde. O fotoğrafı gördüğüm andan itibaren başka hiçbir şey yazamaz hale geldim. Utandım, insanlık adına, Müslümanlar adına utandım. Şehidimizin emanetine sahip çıkamadığımız için öfkelendim. Ve yıllardır “hak savunuculuğu” maskesiyle ortalıkta dolaşanların aslında ne kadar seçici, ne kadar sahte olduklarını bir kez daha gördüm.

Bugün Ümmü’l-Berâ’yı yazacağım…

Bugün üç Yahya’dan söz edeceğim… Üç Yahya; üçü de şehit.

Siyonistler bugün üç Yahya ile hesaplaşmakta… İlki, Hz. Yahya (a)… Hakikatin peygamberi, Tevhidin sesi, iffetin, adaletin ve ahlâkın timsali… İsrailoğulları’na gönderilen bir elçi. Güce, iktidara ve sefahate boyun eğmediği için başı kesilerek şehit edilen bir peygamber. Hakikati söylemenin bedelini canıyla ödeyen ilk Yahya…

İkincisi Yahya Sinvar… 7 Ekim Aksa Tufanı’nın simge isimlerinden; Gazze’de direnişin siyasi ve askeri aklını temsil eden biri. Onun hikâyesi henüz çok taze; hafızalarda diri. Bu yazının yükünü ona bırakmadan üçüncü Yahya’ya geçmek istiyorum.

Yahya Ayyaş… “Mühendis” lakaplı bir direnişçi. Otuz yıl yaşadı; ölümünün üzerinden otuz yıl geçti. Ama hâlâ korku veriyor. Hâlâ işgal aklının kâbusu. Hâlâ Siyonist zihniyetin karanlık koridorlarında namıyla bir hayalet gibi dolaşıyor.

Yahya Ayyaş’ı şehid ettiler; ama ondan kurtulamadılar. Çünkü Ayyaş sadece bir komutan değildi. O, bir akıldı, bir yöntemdi, bir ruhtu. O, işgal karşısında “yenilmezlik” mitini parçalayan bir simgeydi. En ilkel imkânlarla, en karmaşık güvenlik sistemlerine meydan okuyan bir iradeydi. Teknolojiyle imanı, mühendislikle fedakârlığı birleştiren bir direniş çizgisiydi. Bu yüzden öğrencileri hâlâ sahada, bu yüzden adı anıldığında bile panik başlıyor.

İsrail onu öldürdüğünü sandı; oysa korkunun kendisi hayatta kaldı. Ve işte bu korkunun son yansıması: Yahya Ayyaş’ın eşi Ümmü’l-Berâ’nın gözaltına alınması…

Otuz yıl önce şehid edilmiş bir komutanın, bugün ellili yaşlarındaki eşinden intikam almaya çalışan bir işgal aklıyla karşı karşıyayız. Suç ne? Sosyal medyada eşini anmak; bir fotoğraf paylaşmak. Bir hatırayı diri tutmak.

Bir kadının gözlerini bağlayıp, ellerini kelepçeleyip, yanında poz vererek fotoğraf çekmek… Bu bir güç gösterisi değil; tam tersine, derin bir acziyetin belgesi… Bir rejimin ne kadar korktuğunu, ne kadar tükenmiş olduğunu bizlere göstermekte…

Bu gözaltı hukuki bir işlem değil; düpedüz bir intikam ve gözdağı operasyonu. “Unutmadık, affetmedik, hâlâ korkuyoruz” deme biçimi. Bir adamı öldürdüler, mirasıyla baş edemediler; şimdi eşine uzanıyorlar. Çünkü direnişin sadece silahla değil, hafızayla, aileyle, isimle, hikâyeyle yaşayacağını biliyorlar.

Ümmü’l-Berâ’nın vakur duruşu o fotoğrafla lekelenemez, kirlenemez. O fotoğraf aslında kimin onurlu, kimin zalim olduğunu tarihe not düşmektedir.

Daha da ibretlik olan ise bu sahne karşısında dünya kamuoyunun takındığı tavırdır. İran’daki kadınlar için günlerce sosyal medya kampanyaları yürüten sözde “hak savunucuları” bu fotoğraf karşısında suskun. Sanatçı kisvesi altında ahkâm kesenler, kadın bedeni üzerinden siyaset devşirenler sessiz…

Peki, bir anneye, bir kadına, bir insana bu zulüm yapılırken bu kesimlere sormamız gerekmiyor mu neredesiniz diye? Mısır’da Rabia meydanında katledilen kadınlar, genç kızlar için neredeydiniz? Gazze’de soykırıma maruz kalan kadınlar için neredeydiniz? Suriye zindanlarında yıllarca işkence gören kadınlar için neredeydiniz? Mülteci kamplarında doğuran, büyüten, ölen kadınlar için 14 yıl neden sustunuz? Ve bugün Ümmü’l-Berâ’nın gözleri bağlı fotoğrafı önünüzde neden susmaktasınız?

Çünkü sizin derdiniz bir kadının hakkı, hukuku değil. Sizin derdiniz gerçek anlamda bir hürriyet değil. Sizin meseleniz adalet hiç değil. Sizler, hedonist hayat anlayışınıza uyumlu bir yozlaşmanın peşindesiniz. İnsanların köksüz, ahlaksız ve iffet kavramından kopuk bir hayatın içine çekilmelerini istiyorsunuz. Acıları seçmekte, kimin acısının “makbul”, kimin acısının “görmezden gelinebilir” olduğunu davranışlarınızla göstermektesiniz. Siz, hakikati kimliğe göre tartan, acıyı coğrafyaya göre seçenlersiniz.

İşte bu çifte standart, işgalin en büyük müttefiki, bu suskunluk, zulmün en büyük sigortasıdır.

Şunu artık görebilmeliyiz; işgal rejimi bir kadını kelepçelerken yalnız değildir. Onu cesaretlendiren bu küresel ikiyüzlülüktür. “İnsan hakları” kavramını bir sopa gibi kullananlar, gerçek bir zulümle karşılaştıklarında gözlerini kapatıyorsa, suç sadece sahadaki askerin değil, o sessizliğin sahiplerinindir.

Otuz yıl yaşamış bir adamın, ölümünden otuz yıl sonra bile bu kadar korku üretmesi mücadelesinin haklı olduğunun alametidir. Siyonizm, unutturarak yönetmek ister. Direniş ise hatırlatarak yaşar. Ayyaş’ın eşi bugün kelepçeliyse, bu direnişin hâlâ diri olduğunun kanıtıdır.

Üç Yahya… Biri peygamber, biri komutan, biri mühendis. Ortak noktaları ise şu: Hiçbiri zalimin istediği gibi susmadı. Ve belli ki susturulamayacaklar.