Iqbal Jassat / Palestine Chronicle
Richard Forer, önsözünde Amir Nour'un kitabını, İsrail'in Gazze'ye karşı devam eden saldırısının kapsamlı bir incelemesi ve bu trajedinin yaşanmasına zemin hazırlayan tarihi olayları belgeleyen bir eser olarak tanımlıyor.
NYC Big Book Award ödülünün sahibi Forer, Nour'un İsrail'in soykırımındaki rolü nedeniyle Batı'yı suçlamaktan çekinmemesini övüyor.
Nitekim Ramzy Baroud da Nour'un kitabının, İsrail'in Filistin'deki yerleşimci sömürgeciliğine ve Gazze'ye karşı yürüttüğü soykırım savaşına odaklanan, Batı emperyalizmine yönelik cesur ve ferahlatıcı bir eleştiri olduğu konusunda hemfikir.
Baroud'a göre, bu eser küresel çatışmaların kökenleri hakkındaki birçok hatalı düşünceye, "terörle savaş"ın ikili anlatımına ve Washington ile Batılı müttefiklerinin benimsediği tehlikeli "biz ve onlar" zihniyetine meydan okuyor.
Yazar Amir Nour, uluslararası ilişkiler alanında Cezayirli bir araştırmacı ve Kanada merkezli Küreselleşme Araştırma Merkezi'nde Araştırma Görevlisidir. Kitabın giriş bölümünde, "Batı siyasi söyleminin çılgınlığı" olarak tanımladığı konuyu ele almaktadır.
Haklı olarak, İsrail'in Filistin halkına karşı, çoğu Batı hükümetinin acımasızca suç ortaklığıyla gerçekleştirdiği soykırım vakasının, tüm dünyada kamuoyunu alevlendirdiğini belirtiyor.
Nour, küresel öfkeye rağmen Chris Hedges'in yaptığı gözlemin, ABD'deki hiçbir üniversite rektörünün İsrail'in Gazze'deki tüm üniversiteleri yok etmesini kınamadığını gösterdiğini hatırlatıyor.
Bunun yerine, "bu akademik kurumların yöneticileri, varlıklı bağışçılara, şirketlere -silah üreticileri de dahil olmak üzere- ve aşırı sağcı politikacılara boyun eğiyorlar."
Giriş bölümüne ek olarak, Yüzyılımızın Canavarlığı adlı eser, sekiz etkileyici bölüm, bir Sonuç ve şehit Yahya el-Sinwar'ın vasiyetini içeren bir Sonsözden oluşmaktadır.
Birinci bölüm, Hamas'ın 7 Ekim 2023'te gerçekleştirdiği El-Aksa Camii'ne yönelik askeri operasyondan önceki dönemi ele alırken, ikinci bölüm ise operasyonu daha ayrıntılı olarak inceliyor.
Üçüncü bölüm, Batı'nın önyargısını eleştirel bir şekilde inceliyor. Nour, çoğu Batı hükümetinin İsrail ile uzlaşmaz bir ittifak sergilemeye devam ettiğini yazıyor. Eğer Siyonist-apartheid rejimi dünyanın en kötü parya devletlerinden biriyse, Filistin topraklarının işgali ve ilhakı neden yasallaştırılmaya ve meşrulaştırılmaya devam ediyor?
Yüzyılımızın Canavarlığına nasıl ulaştığımızın temel teması, dördüncü bölümde kapsamlı bir şekilde ele alınmıştır. Nour'un sözleriyle: "Şüphesiz ki, Gazze'ye karşı savaşın ilk gününden itibaren İsrail, binlerce masum insanın hayatının sosyal medya aracılığıyla tüm dünyada gözlerimizin önünde canlı olarak feda edildiği bir soykırım savaşı yürütmektedir."
Yazar, beşinci, altıncı ve yedinci bölümlerde, Filistin'in uzun vadeli bağımsızlığının kaçınılmazlığıyla ilgili temel konuları titizlikle ele alıyor. Nour ayrıca aynı derecede önemli bir soru daha ortaya atıyor: "Yahudi Devleti nereye gidiyor?" ve önümüzdeki yol haritası.
Son bölüm, Nour'un "Yeni bir küresel düzen mi oluşuyor?" diye tanımladığı temel bir soruyu inceliyor.
Sonuç bölümünde, yerinde bir şekilde "Empatinin, Soykırımın ve Son Batılı İnsanın Sonu" başlığını taşıyan Nour, Gazze soykırımının tüm Orta Doğu'yu yeniden şekillendirme, uluslararası gerilimleri daha da artırma ve muhtemelen bir asırdan fazla süredir fazlasıyla aşağılanma yaşamış bir dünyanın daha da ötesine yayılabilecek bir yangına yol açma potansiyeli göz önüne alındığında, uzun süreli ve geniş kapsamlı sonuçlar doğuracağı görüşünü ortaya koyuyor.
Baroud, Nour'un sözde "çatışma" tarihini, tarihe yönelik geçici ve çoğu zaman kısa görüşlü yaklaşımdan kurtarmaya yardımcı olduğu yönündeki derin gözleminde kesinlikle haklıdır.
