Güvenlik açısından ismi yayınlanmayan mültecinin The Guardian’da yayınlanan yazı, Haksöz Haber tarafından tercüme edilmiştir.
Ben bir mülteciyim ve içişleri bakanının, benim gibi insanların artık Birleşik Krallık’ta yerleşim başvurusunda bulunabilmek için 30 yıla kadar beklemek zorunda kalacakları yönündeki açıklamasına şok oldum – bu, mevcut süreye kıyasla altı katlık bir artış anlamına geliyor.
Bu ülkede sığınmacılar ve mülteciler zaten yoğun bir düşmanlık dalgasıyla karşı karşıya kalmışken, bu durum adeta üstüne üstüne gelen bir baskı gibi geliyor. Açıklamadan önce bile mülteciler kendilerini kuşatılmış hissediyorlardı. “Tehlikeli bir yolculuk” yapmış olan bizlerin vatandaşlık hakkından mahrum bırakılması ve hala korumaya layık olup olmadığımızın ya da sınır dışı edilmemiz gerekip gerekmediğinin kontrol edilmesi amacıyla mülteci statümüzün sık sık gözden geçirilmesi nedeniyle, Birleşik Krallık’taki güvenliğimiz her zamankinden daha savunmasız durumda.
Yeni kurallara göre, küçük teknelerle veya yük kamyonları gibi diğer gizli yollarla Birleşik Krallık’a gelen mültecilere özel kısıtlamalar uygulanacak. Bu, savaştan kaçmanın ve güvenli bir ülkeye ulaşmak için elimizdeki tek seçeneği kullanmanın cezalandırılmasıdır. Hükümet, sığınmacıların güvenli ve yasal yollardan gelmeleri halinde nasıl farklı muamele görecekleri konusunda çok konuşuyor. Sorun şu ki, böyle yollar neredeyse hiç yok: Yaklaşık 20.000 kadın, çocuk ve diğer uygun bakmakla yükümlü olunan kişilerin Birleşik Krallık’taki tanınmış mültecilere katılmalarına olanak tanıyan en büyük program olan mülteci aile birleşimi, bir yıldan fazla bir süredir askıya alınmış durumda.
Hükümet, Filistinliler ile Afgan kadın ve kız çocuklarını kapsayacak bir program ve mültecilerin bireysel topluluklar tarafından desteklenip himaye edildiği bir başka program gibi başka mülteci yeniden yerleştirme girişimlerini de teşvik etmiştir. Ancak her ikisi de yalnızca az sayıda kişiyi desteklemenin yanı sıra kısıtlamalara ve sınırlı bir kapsama sahip olduğundan, çatışma bölgelerinden kaçmaya çaresizce çalışanlara iki seçenek bırakmaktadır: ya oldukları yerde kalmak ya da güvenli bir yere ulaşmak için yasadışı yöntemlere başvurmak.
En savunmasız mültecileri 30 yıl boyunca yerleşik statüden mahrum bırakmak, bizi belirsizlik içinde bırakır ve bu durum, vatanımızdan kaçmanın yarattığı travmayı daha da derinleştirir. Bu, mültecilerin devletle bağlarını koparmasına neden olacak; bu da daha çoğumuzu yeraltına itecek, çok düşük ücretlerle yasadışı çalışmaya zorlayacak ve sömürüye karşı daha savunmasız hale getirecektir. Aramızdan daha fazlası gözden uzak yaşamaya başlarsa, hükümetin düzensiz göç üzerindeki kontrolü nihayetinde artmak yerine azalacaktır. Bu durum aynı zamanda entegrasyonu da engelleyecektir. Yerleşim hakkından mahrum bırakılırsak – burada yaşama konusunda yasal bir hakkımız olsa bile – topluma ait hissetmemiz çok daha zor hale gelir.
2017 yılında Suriye’den kaçtıktan sonra Birleşik Krallık’a geldim. Arap Baharı ve Suriye savaşı sırasında Esed rejimine karşı protesto gösterilerine katıldım ve iki kez hapse atıldım. 2017 yılında Halep’in bir banliyösünde gerçekleşen ölümcül bir füze saldırısında neredeyse hayatını kaybediyordum; önce Türkiye’ye kaçtım, ardından Fransa’nın Calais kentine ulaştım ve oradan da Birleşik Krallık’a geçtim. Burada, annem öldükten sonra beni büyüten teyzemin yanına yerleştim. O zamanlar bu ülkede kendimi bir ölçüde hoş karşılanmış hissediyordum. O günden bu yana geçen neredeyse on yıl içinde çok şey değişti.
Mülteciler artık giderek daha fazla günah keçisi ilan ediliyor. Çoğumuz yasalara uyuyoruz. Ancak toplumun bazı kesimleri bize karşı ırkçılığı ve öfkeyi körüklediği için, birçok siyasetçi artık bizim adımıza sesini yükseltmekten korkuyor. Diğer birçok mülteci gibi ben de topluma entegre olmak, iyi İngilizce konuşmak ve günlük işimin yanı sıra topluma yardımcı olmak için gönüllü çalışmalar yapmak için çok çaba sarf ettim. Ancak görünüşe göre bunların hiçbiri hükümetin yaptığı siyasi hesaplamalarda dikkate alınmıyor.
Hükümet, mültecilerin yerleşmesine 30 yıla varan bir süre sınırı getirmenin teknelerdeki akını durduracağını düşünüyorsa, mültecileri ve yaptığımız yaşam hesaplamalarını temelden yanlış anlamış demektir. Bir mültecinin hayatı belirsizliklerle doludur – uzun vadeli planlar yapamıyoruz; bunun yerine, güvenlik ve emniyet arayışında bir basamaktan diğerine geçiyoruz. Anavatanımıza güvenle dönebileceğimiz bir zamanı hayal ediyoruz, ancak gerçekte bunun asla mümkün olmayabileceğini biliyoruz.
Önceliğimiz güvenli bir yaşam alanı bulmak olsa da, yerleşim izni alana kadar beklememiz gereken kesin süre – ister beş yıl, ister 30 yıl ya da daha fazla olsun – Fransa’nın kuzey kıyılarında bir botla denize açıldığımızda aklımızın en önündekiler arasında yer almaz. Dolayısıyla 30 yıllık kısıtlama ahlaka aykırı olmakla kalmayıp, bir mültecinin fikrini değiştirmeye çalışmak açısından da son derece küstahça bir tutumdur. İnsanlar şiddetli çatışmalardan kaçmak için çaresiz kaldıkları ve güvenli güzergâhlara yeterli yatırım yapılmadığı sürece, tekneler gelmeye devam edecektir.

