“We Are Not Numbers”, kendi sesimi bulmama yardımcı oldu

“We Are Not Numbers”, kendi sesimi bulmama yardımcı oldu

Bugünlerde, sadece yaşadıklarımızı yaşamakla kalmayıp, yaşadıklarımız hakkındaki gerçeği yazıyorum.

Shahed AbuAlShaikh / WANN

Gazze’de üniversitede başarılı olmak, bir zamanlar mezuniyetten sonra iyi bir iş bulabileceğin anlamına geliyordu ve ben de lisansımı tamamladıktan sonra beni bekleyen geleceği sabırsızlıkla bekliyordum. Ancak üçüncü – ve en önemli – yılımın başında savaş patlak verdi; geçmişimizi ve bugünü yok etti ve her türlü geleceği hayal edilemez hale getirdi. Eğitim tamamen durma noktasına geldi. Odak noktamız, yerinden edilme sonrası hayata kaydı: yiyecek bulmak ve ailelerimizi bir arada tutmaya çalışmak.

Gazze’nin merkezinde bir caddenin ortasındaki bir çadıra sığınmak ne kolaydı ne de kabul etmek istediğimiz bir şeydi. Eğitimime devam etme umudumu neredeyse tamamen yitirmiştim, ancak sonra bazı üniversiteler yeni akademik yılı çevrimiçi olarak başlatacaklarını duyurdu. Üniversiteyi bir diplomadan öte, bir gelecek, bir iş ve bir yaşam olarak gören benim gibi öğrenciler için bu, sevindirici bir haberdi. Peki, savaşın ortasında ne tür bir gelecek, iş ya da yaşam olabilir ki?

Başıma gelenler, Gazze’nin dört bir yanındaki binlerce öğrenciye de oluyordu. Ekim 2025 tarihli bir UNESCO raporuna göre, Ekim 2023’ten bu yana Gazze’deki 88.000 yükseköğretim öğrencisi eğitimlerini askıya almak zorunda kalmış, üniversite kampüslerinin ise %79’u tahrip edilmiş ya da hasar görmüştü. Bizim için eğitimin yitirilmesi, aynı zamanda hazırlanmakta olduğumuz geleceğin, bulmayı umduğumuz işlerin, kurmak istediğimiz kariyerlerin ve mezuniyetten sonra beklediğimiz hayatların da yitirilmesi anlamına geliyordu. Bu yol kesintiye uğradığı için benim gibi gençler, öğrendiklerimizi kullanmanın başka yollarını aramak zorunda kaldık.

Üçüncü yılıma yeniden, çevrimiçi olarak başladım. Bu sefer durum farklıydı. Geleceğime dair umudumu ve ders çalışmak için motivasyonumu kaybetmiştim. O noktada, sadece diplomamı almak için okuyordum; bunun bana sunabileceklerine hâlâ inandığım için değil.

Gazze’nin merkezindeki Deyr el-Belah’ta çadırımızda geçirdiğimiz soğuk bir gece, altı yıldan fazla süredir görmediğim eski bir arkadaşım olan Esraa benimle iletişime geçti. İkimizin de Deyr el-Belah’a sığınmak zorunda kaldığımızı öğrenince çok şaşırdık. Sonunda buluştuğumuzda, her şeyin yok edilmesinden önceki zamanlara geri dönen insanların sıcaklığı ve anılarıyla birbirimize sarıldık.

Esraa bana “We Are Not Numbers” (WANN) adlı bir projeden bahsetti; bu projenin Gazze’deki gençleri, hikâyelerini yayınlayarak, seslerinin daha geniş kitlelere ulaşmasını sağlayarak ve yayınladıkları her hikâye için bir ücret ödeyerek nasıl desteklediğini anlattı. Bunu duyunca, geleceğin mutlaka daha önce uğruna çabaladığım iş anlamına gelmesi gerekmediğini fark ettim. Yazarak bir iz bırakmaya karar verdim.

E-posta adreslerini aldım ve dünyanın dört bir yanındaki insanların ilgisini çekebilecek bir hikâye düşünmeye başladım. O sıralarda kardeşime bir iş teklifi gelmişti, ancak bu pozisyon için giyebileceği uygun kıyafeti yoktu; bu yüzden Gazze’nin kuzeyindeki evimizden kamyonla kıyafet getirilmesini ayarladı. Bu hem akıllıca bir çözümdü hem de yazmazsam kimsenin duymayacağından emin olduğum bir hikâyeydi. Böylece kardeşimle röportaj yaptım, hikâyeyi yazdım ve WANN’a gönderdim.

Hikâye kabul edildiğinde, altında adımın yazdığı haliyle yayınlanmasını sabırsızlıkla bekledim. 18 Şubat 2025’te yayınlandığında, hemen yazabileceğim daha fazla hikâye düşünmeye başladım.

Bundan sonra, WhatsApp üzerinden diğer WANN yazarları ve editörleriyle sohbet etmeye başladım. Orada, başarılarını, fikirlerini ve çalışmalarını daha geniş kitlelere ve farklı platformlar aracılığıyla yayınlama çabalarını paylaşıyorlardı. Kendimi, hayal ettiğimden tamamen farklı bir ortamda buldum. Herkes birbirine büyük destek oluyordu. Yazar olmanın ne anlama geldiğini anlamaya başladım; yazmanın sadece kendi adınıza makaleler yayınlamak ve bunun karşılığında para almakla sınırlı olmadığını fark ettim. Bu, yazara büyük bir sorumluluk yükleyen bir tür insani çalışmaydı: gerçek insanların hikâyelerini ve yaşadıkları acıları – bizim de yaşadığımız acıları – anlatmak.

Kendi hikâyelerimizi yazıp uluslararası platformlarda yayınlatmak, Gazze’nin ötesindeki Filistinlilerin yaşam gerçeklerini paylaşmamızı ve uluslararası gazetecilerin yapamadığı şekillerde insanlara ve topluluklara ses vermemizi sağladı. Al Jazeera ve Washington Report on Middle East Affairs gibi diğer yayın organları aracılığıyla daha uzun yazılar yayınlamaya başladım ve WANN’daki yazar arkadaşlarımın da düzinelerce başka kanal aracılığıyla kendilerine birer yol bulduklarını gördüm. Gazze haberleri manşetlerden düşmeye başladığında, unutulmamayı umarak her birimiz Gazzelilerin gündelik hikâyelerini paylaşmak için daha da çok çalıştık.

Genç bir WANN yazarı olan Said Alsaloul, Dr. Refaat Alareer’den ders almıştı ve yazmanın sadece hikâye anlatmaktan çok daha fazlası olduğunu, kendi hikâyelerimizi kendi sesimizle paylaşmanın bir yolu olduğunu zaten biliyordu. Refaat, Aralık 2023’te öldürüldüğünde Said, bir öğretmeni değil, aynı zamanda bir destekçisini ve akıl hocasını da kaybetmişti. Daha sonra Refaat hakkında yazdı ve Refaat’ın, kendi sesini bulup paylaşması için onu cesaretlendiren ilk kişi olduğunu anlattı.

Refaat’ın öldürülmesinden sonra Said, eskisinden daha da büyük bir tutku ve özveriyle yazmaya devam etti. Eğitim, bir arkadaşını kaybetmesi ve İngilizce dil projesini konu alan yazılar kaleme aldı. WANN’da yayınlanan bir yazısında, savaş sonrası eğitimin gerilemesinden bahsetti. Bir İngilizce öğretmeni olarak Said, bu gerilemeyi sadece uzaktan gözlemlemekle kalmıyor, bunun öğrenciler üzerindeki etkilerini de yakından görüyordu. Yazıları, başkalarının neler olup bittiğini anlamasına yardımcı oldu. O zamandan beri Said, Electronic Intifada ve The New Humanitarian dâhil olmak üzere çeşitli yayın organlarında bir düzine veya daha fazla makale yayınladı.

2025 yılının Kasım ayında, beklediğim gibi üniversiteden üstün başarıyla mezun oldum. Bir zamanlar hayalini kurduğum işi beklemeyi çoktan bırakmıştım; savaş, normal bir gelecek hayal etmenin lüksünü elimden almıştı. Ancak “We Are Not Numbers” projesi, başka bir yol görmeme yardımcı oldu. Bu kitap bana, diplomamın sadece geleneksel bir işe yol açmak zorunda olmadığını ve yazma becerilerimin ve sesimin halkıma hizmet etmenin, yaşadıklarımızı belgelemenin ve hikâyelerimizi Gazze’nin ötesine taşımanın bir yolu olabileceğini öğretti.

Yeni yetme bir yazar olarak, Gazze’nin geleceğinde önemli bir rolüm olduğunu öğrendim. Artık bu hikâyeyi sadece yaşamakla kalmıyorum; onun asla unutulmamasını da sağlıyorum.

* Shahed AbuAlShaikh, İslam Üniversitesi’nde İngilizce çevirmenliği okuyan son sınıf öğrencisidir. Hayali, uluslararası bir kuruluşta çalışmaktır.

O şöyle diyor: “Okuduğum her alıntı beni bir şekilde etkiliyor. Gazze’yi seviyorum ve Gazze’de doğmuş olmaktan mutluluk duyuyorum.”

HABERE YORUM KAT
Önceki ve Sonraki Haberler
Bunlar da İlginizi Çekebilir