İyi ki söz var, iyi ki şiir

Diyorduk, acıları evinde tutan adamlarla

Hüzün ele avuca sığmazdı, güzeldi insan olmak

Tarihin kayda geçmediği zamanlarda

Şiir deyince bütün diller susar diyorduk hani

Çöl çocuklarının gözünden doğardı şehirler

Sürüklenirdi güneşler bir yolcunun peşinden

Dili kabuklarından sıyırandı şiir

Yoksa nasıl anlaşırdı insan

Anne kokusunu elinde tutan

Akşam uyutmayıp sabah uyandıran

Şiirdi içimizde bir şehir kurduran

Ayaklandıran bir daha onmaz dediğiniz duvarları

Şiirdi viran hanede dik duran

Yıkıldı dilsiz bir ses gibi ezeli ahenk

Gözsüz bir bakış, şu ebedi mihenk

Firavun şimdi harfler, taş tuğla yığan

İyi ki yalnızlık alınyazım

Şükür ki O’ndan başka kimsem yok

Siz bakmayın kısır yarınlara, son dualarıma

Şiirdir dizimde hâlâ bir çocuk uyutan

Bir gün göç var beyim, deyince bir ses

O kesik ağacı kanımla besleyin

Rabbim yine de mısralara zeval vermesin

Acılarını göstermesin şiirlerin.