Söylemesi bile acıtıyor içimi

Şarkın tarumar olmuş şehirlerinin

Ölümünü seyreden dünya ahalisi

Yeryüzü dehşet bir yalnızlık içinde

Yok ediyor kendini zamanımızda

Hasılası kuş sesleri olacaktı hani

Uğraşı esenlik getirecekti

Güne selam ile başlayacaktı insanlar.

Bu şakıyan bülbül sesi değil bahçemizde

Beni hasrete salacak ahların içinde

Kendimi habersiz kalabalıklar içinde

Kendime bırakayım diyorum

Akl ederim belki, belki anlarım olanları

Bir insanın kemikleri üzerinde kaç kırık

Kalbine kaç kurşun düşüyor

Bizim burada Müslüman coğrafyada

Böyle seslenişler bırakıyorum sokağa

Rüzgârın çırpınışları arasında…

Bütün bunlarla birlikte

Bunca yıkımın ölümün içinden bir mısra

Bizi akıllandır diyor ısrarla

Kalbimizi yakınlaştır birbirine

Sabaha zaferle çıkar

Bu utanmaz bu yüzsüz

Kelime açlığı çeken

Cümle hasretiyle yanan

Aciz kulunu bağışla Tanrım

Balkona gelen kumrular aşkına

Şiirine akıcılık diline açıklık ver ne olursun

Bir işe yarasın bari bu üç günlük dünyada

Hevesi kursağında kalmasın

Okuyana bir direniş bir diriliş azmi

Bir tat bir ferahlık versin

Yoksula bir umut olsun Tanrım.