Shaimaa Hani Mohammed Hussein’in WANN’da yayınlanan yazısı, Haksöz Haber tarafından tercüme edilmiştir.
19 Mayıs 2021’de, ilk doğum gününden sadece üç gün sonra, küçük kız kardeşim Tulin ilk kez yürüdü.
Gazze'nin merkezindeki El-Bureyj mülteci kampındaki evimizdeydik. Tulin, kardeşim Halid ile birlikte yatak odalarından birindeydi. Ailemizin geri kalanı oturma odasında bir arada otururken, yakınlarda patlayan bir bomba tüm bölgeyi sarsmıştı.
Birkaç saniye sonra, küçük Tulin kapının eşiğinde belirdi. İlk adımlarını atmıştı.
Anneme doğru attığı bu ilk, küçük ve titrek adımları hayretle izledik. Birkaç saniye boyunca bombaların sesini bile unuttuk ve onun ilk kez önümüzde yürümesinin mucizesini izledik. Yürümeye başlamak için neden tam da bu anı seçtiğini yavaş yavaş anladık. Gözlerindeki bakış her şeyi anlatıyordu: Belli ki korkmuştu ve sadece annemin kollarının güvenliliğine ulaşmaya çalışıyordu.
Mutluluk ve şavurma
Tulin, 16 Mayıs 2020’de doğdu. Çizim yapmayı, boyamayı, bebekleriyle ve oyuncak mutfağıyla oynamayı seven, konuşkan bir çocuktu. Anneme sık sık eski kıyafetlerinin parçalarını verirdi ki, annem bebekleri için minik kıyafetler diksin. Küçük elbiselerini çok severdi, özellikle pembe ve gök mavisi olanları. Tulin ne zaman yeni bir elbise alsa, onu giyer ve bize fotoğrafını çekmemizi isterdi.
Ayrıca çok çabuk öğrenirdi. Kur’an’dan ayetleri ezberlerdi ve sayıları hem Arapça hem de İngilizce olarak öğrenmişti. Babam da onu nasıl cesaretlendireceğini iyi bilirdi. Şavurma en sevdiği yiyeceklerden biriydi ve babam bazen onu bununla ödüllendirirdi. Bir keresinde babam ona şöyle demişti: “Bana sayıları İngilizce olarak söyle, sana şavurma getireyim.” O da söyledi. Babam ona şavurma getirdi ve bunun onu ne kadar mutlu ettiğini gösteren fotoğraflar çekti.
O, babamızın tüm çocukları arasında en küçüğü ve en şımartılanıydı. Sık sık babamla dükkânına gider, babam nereye giderse oraya kadar peşinden giderdi. Babamın ona özel bir takma adı vardı: “Toto.”
Bizi özlemiyor mu acaba?
2023 yılının Ekim ayında son savaş başladığında Tulin henüz üç yaşındaydı.
Komşularımızın oğlu Salih de Tulin’le yaklaşık aynı yaştaydı. Eskiden bizim evde ya da babamın dükkânının yakınında birlikte oynarlardı. En sevdikleri oyunlardan biri kareleri bir araya getirmekti ve Tulin onu yendiğinde sevinçten havalara uçardı.
Savaştan bir gün önce, Salih ve ailesi bizim evimizdeydi. 2 Kasım 2023’te, Salih mahallemize düzenlenen bir İsrail bombardımanında hayatını kaybetti. Bunu Tulin’e hemen söylemedik.
Eski mahallemizden yerinden edildikten yaklaşık bir ay sonra, Tulin anneme orayı özlediğini ve Salih’le oynamak için geri dönmek istediğini söyledi. Annem o zaman ona Salih’in öldürüldüğünü söyledi. İlk başta anneme inanmadı. Tulin, Salih’in evini ziyaret etmek istediğini söyledi. Böylece bir gün, aynı zamanda mülteci barınağı olarak da kullanılan bir okula giderken Salih’in evinin yanından geçtik. Ev yok olmuştu. Geriye sadece bir moloz yığını kalmıştı. Tulin oraya baktı ve sessizliğe büründü. İlk arkadaşlarından biri ve onun evi bir anda yok olmuştu.
29 Eylül 2024 sabahı, Tulin yanımızda ağlayarak uyandı. Rüyasında babamı kaybettiğini görmüştü. “Ben de babamı kaybetmek istemiyorum” dedi. Babam bunu duyunca ağladı ve gözyaşlarını ondan saklamaya çalıştı. Onu sıkıca kucakladı ve onu asla terk etmeyeceğine söz verdi.
Ertesi sabah babam, Tulin uyanana kadar bekledi. Onu dükkânına götürmek istiyordu. O gün, Tulin’i kollarında tutarak dükkânının eşiğinde oturdu. Sokağın karşısında kardeşlerim Cihad ve Halid futbol oynuyorlardı. Sonra, hiçbir uyarı olmadan, bir İsrail insansız hava aracından atılan füze onların yanına isabet etti. Patlamanın şiddetiyle Tulin birkaç metre uzağa savruldu.
İnsanlar çığlık atmaya başladı: “Küçük kız öldü!” Kuzenim onu sokağın sonunda buldu. Bilinci kapalıydı ve vücudunun her yerinde morluklar vardı, ama hayattaydı. Hastaneye kaldırıldı ve yaklaşık yarım saat sonra bilinci yerine geldi. Gözlerini açtığında hepimiz onun yanındaydık. İlk sorusu şuydu: “Babam nerede?” Ama babamız hayatta kalamamıştı.
Tulin daha sonra ona son vedamızı etmek için bize katıldı. Yanına yaklaşıp alnını öptü. Sonra sordu: “Babamın yüzü neden sıcak?” Yaralarını tedavi etmemizi ve onu uyandırmamızı istedi. Bacaklarının yeniden hareket etmeye başlayacağına inanıyordu.
Arkadaşı Salih’te olduğu gibi, babam öldürüldükten sonra da Tulin onu görmeye alıştığı yerlere gitmeye devam etti. Oturma odasındaki en sevdiği kanepeye ya da eskiden uyuduğu yere giderdi. Sık sık telefondaki kayıtları dinleyerek babasının sesini duymaya çalışırdı.
Bazen bize şöyle sorardı: “O çok uzun zamandır yok. Bizi özlemiyor mu, geri dönmek istemiyor mu?” Bazen de şöyle sorardı: “Beni asla terk etmeyeceğine söz vermemiş miydi?” Hâlâ bile babamın kullandığı isimle hitap etmemizi istiyor. “Bana Toto deyin,” diyor.
Bir çocuğun yerinden edilme öyküsü
Babam öldürüldükten sonra, bir yerden bir yere sürüklendik. Deyr el-Belah’taki sürgün günlerimizde, Tulin’in genç hayatına oyuncaklar ve elbiselerden çok uzak başka bir şey girdi: su arama mücadelesi.
Kardeşlerimin her gün su aramaya ve toplamaya çıktıklarında onlara eşlik etmeye başladı. Oynamak yerine, küçük kabını taşıyarak sıcakta ve soğukta uzun su kuyruklarında bekledi. Bir gün, yarım saat boyunca kuyrukta bekledi. Sıra ona geldiğinde su tam da bitmişti. Kabı boş olduğu için başarısız olmuş gibi hissederek ağlayarak yanımıza döndü. Henüz dört yaşındaydı.
Savaştan önce Tulin, boyama yaparak ve bebekleriyle oynayarak vakit geçirirdi. Babam ona “Cinderella” adını verdiği bir bebek almıştı ve bu bebek en sevdiği oyuncak olmuştu. Artık oyuncakları bile eskiden hatırladığı gibi değildi. Bazıları yanmış, bazıları hasar görmüştü, geri kalanlarını ise bulamıyorduk. Cinderella da onlardan biriydi.
Mayıs 2026’da, çevremize daha fazla şarapnel düştü. Tulin’in sahip olduğu son iki elbise çamaşır ipinde asılı duruyordu. Babam bunları savaş öncesinde ona almıştı. Saldırı sırasında yandılar. Tulin çok uzun süre ağladı ve hepimiz ona yenilerini alacağımıza söz verdik.
Sıcak öğleden sonra güneşinde babamla yürüyüş
Tulin şimdi altı yaşında ve okulda birinci sınıfa gidiyor. Savaştan önce anaokuluna gitmekten oldukça heyecan duyuyordu. Ama şimdi tanıdığı okul çok farklı. Günün yaklaşık beş saatini, çoğunlukla diğer mültecilerle dolu bir binanın bir bölümünde geçiriyor. Masa ya da sandalye olmadığı için dersler sırasında yere oturuyor ve sıcaktan bitkin bir halde eve dönüyor.
Ancak Tulin için, eminim ki birçok çocuk için de olduğu gibi, sorun sadece mekânla sınırlı değil. Bizden uzak kalmaktan korkuyor. Şöyle diyor: “Gideceğim ve ben orada yokken size bir şey olacağından korkuyorum.” Artık yüksek bir ses duyduğunda kulaklarını kapatıp saklanıyor. Bazen, bizden birine bir şey olduğunu düşünerek ağlıyor. Savaştan önce tanıdığımız o küçük kızın pek çok özelliği hâlâ duruyor (hâlâ konuşkan ve öğrenmeye hevesli), ancak üzüldüğünde sessizleşiyor ve doğruca annemin kollarına koşuyor.
28 Ağustos 2026’da okul, öğrenciler ve aileleri için özel bir gün düzenledi. Ödül dağıtımı sırasında Tulin, diğer babaların kızlarını almaya gidip ellerinden tuttuğunu gördü. O anda ağlamadı. Ancak eve geldiğinde gözyaşlarına boğuldu ve “Neden bazı kızların babaları varken, benim gibi diğer kızların babası yok?” dedi.
Tulin’e savaş bittiğinde ne yapmak istediğini sordum. Küçükken sevdiği bir şey isteyeceğini düşünmüştüm: bir oyuncak bebek, yeni bir elbise ya da belki de babamın ona ödül olarak verdiği gibi bir şavurma. Ama o bunların hiçbirini istemedi. Tek istediğinin babasıyla tekrar oynamak olduğunu söyledi. Ona sarılmak. Onunla okula yürümek. Okul bittiğinde onu tekrar görmek. Ve sıcak öğleden sonra güneşinde onunla birlikte eve yürümek.
* Shaimaa Hani Mohammed Hussein, Gazze’den 23 yaşındaki bir yazar ve çevirmendir. 2025 yılında Gazze İslam Üniversitesi’nden İngilizce Dil Bölümü’nden mezun olmuş ve yan dal olarak Çeviri eğitimi almıştır. Ayrıca, dil ve çeviri alanındaki bilgilerini eğitim alanındaki mesleki eğitimle birleştiren bir yıllık Öğretmenlik Hazırlık Diploması programını tamamlamıştır.
