David Hearst’ün Middle East Eye’da yayınlanan yazısı, Haksöz Haber tarafından tercüme edilmiştir.
Savaş suçlusu olmak için harika bir dönem. Çaldığınız altını Dubai’de satabilir ve paranızı orada banka hesabına yatırabilirsiniz; kimse size soru sormaz. Oxford Street’te Noel alışverişinizi yapabilir ya da belki de West End’de bir müzikal izleyebilirsiniz. Metropolitan Polisi sizi rahatsız etmeyecektir.
Bir savaş bittiğinde, bir diğeri hemen kapınızı çalar. Kendinizi gezici bir satıcı olarak düşünün. Yemen’den Sudan’a, oradan da Tigray’e; hizmetlerinize her zaman talep olacak.
Hatta ABD Başkanı Donald Trump’ın “Barış Kurulu”nda kazançlı bir görev bile alabilirsiniz; haber programları da sizinle röportaj yapmak için sıraya girecek.
Bir şeyden emin olabilirsiniz: Asla adaletle yüzleşmeyeceksiniz. Nürnberg Mahkemeleri ve Lahey, geçen yüzyılın kalıntıları.
O halde, Trump ve İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu’nun sırasıyla Beyaz Saray’dan ve Beyt Aghion’dan kovulmak üzere olduğu yönündeki ateşli spekülasyonlar fırtınası içinde bir soru sorduğum için beni bağışlayın: Ne değişti?
Bu soruyu Gazze’de su basmış bir çadırdan yanıtlamaya başlayalım.
48 yaşındaki Nahla el-Majdoub, bir füzeden çıkan şarapnel parçalarının bağırsaklarını parçalaması sonucu oluşan bir yarayla yaşıyor. Sürekli ağrı çekiyor ve soğuk hava bu ağrıyı daha da şiddetlendiriyor. Çadırı, son fırtınalarda yıkıldı.
İlaç masraflarını karşılamak için haftada 170 şekel (53 dolar) ihtiyacı var. Majdoub, Middle East Eye’a verdiği demeçte, yedi yaşındaki kızının şeker hastası olduğunu söyledi.
“Sırılsıklam uyanmıştım. Ben de ıslanmış ve sularla çevrili olan çocuklarıma baktım. Ne yapacağımızı ya da onları nasıl koruyacağımızı bilemeden çaresizce ağladık,” dedi. Sonunda rüzgâr çadırını tamamen uçurdu.
“Ailemin şu anda en büyük hayali, şiddetli yağmura dayanabilecek ve bizi soğuktan koruyabilecek sağlam bir çadır sahibi olmak olması beni üzüyor,” dedi.
‘Bize merhamet edin’
Ya da Gazze Şehri’nin el-Tuffah mahallesindeki bir binanın çatısında, eşi ve dört çocuğuyla birlikte derme çatma bir barınakta yaşayan 33 yaşındaki Mansur el-Sakni’yi ele alalım.
Sakni, ailelerini kuru tutmak ve barınak sağlamak için yeni brandalar almak üzere iki su varilini satmıştı. “Fayda etmedi,” dedi MEE’ye. “Dün gece yine yağmurdan sular altında kaldık.”
Savaştan önce gazete satıyordu. Şimdi ise bir topluluk mutfağından dağıtılan yiyeceklere güveniyor.
Kızına ihtiyacı olan gözlüğü alacak parası yok. Bir arkadaşının gözlük alması için kendisine 200 şekel (63 dolar) verdiğini söyledi, ancak o parayı barınağı güçlendirmek için odun almak üzere kullandı.
“Biz Gazze’de yoksul insanlarız,” dedi Sakni. “Yaşamak istiyoruz. Bombalamalardan ya da soğuktan ölmek istemiyoruz. Yeter artık. Bize merhamet edin.”
Bunlar, hava koşullarının münferit kurbanları değildir. Birleşmiş Milletler verilerine göre, Gazze nüfusunun yaklaşık yüzde 65’i, yani 1,4 milyon kişi, bu koşullarda yaşamaktadır.
Ancak merhamet de kıt bir kaynaktır.
Gazze’deki Filistinlilerin son ölüm nedeni, sel felaketinin şu anda gösterildiği gibi bir “doğa olayı” değildir. Bu ölümler kasıtlıdır. Dikkatle planlanmıştır.
Geçen Aralık ayında İsrail, Norveç Mülteci Konseyi (NRC), Sınır Tanımayan Doktorlar ve Oxfam dâhil olmak üzere 37 uluslararası STK’nın Gazze ve işgal altındaki Batı Şeria’da faaliyet göstermesini yasakladı.
Yasak geçici bir ihtiyati tedbirle askıya alınmış olsa da, İsrail yardım kuruluşlarının bölgeye malzeme ve uluslararası personel getirmesini engellemeye devam ediyor.
Filistinli mültecilere yardım eden BM kurumu UNRWA’ya uygulanan yasağın da eklenmesiyle, barınma yardımlarının büyük çoğunluğu Mısır, Katar, Birleşik Arap Emirlikleri ve Suudi Arabistan hükümetleri tarafından yönetilen komiteler aracılığıyla ikili anlaşmalar yoluyla sağlanmaktadır.
NRC geçen ay, İsrail makamlarının haftada bir kez, çift kullanımlı malzemeler taşıyan sadece 15 kamyonun Gazze’ye girişine izin verdiğini bildirmişti.
NRC’nin Filistin’deki iletişim danışmanı Shaina Low, MEE’ye verdiği demeçte, “Gazze’deki uluslararası sivil toplum kuruluşlarına ait stoklar son derece düşük seviyede” dedi.
“Bu, bizi oradan kovmak ve halkın ihtiyaçlarına cevap verebilmemiz için gerekli yardımı içeri sokmamızı engellemek amacıyla İsrail’in uyguladığı planın bir parçasıdır. Dolayısıyla, daha fazla yardım getirebilenler komiteler gibi görünüyor.”
Gereksiz Acı
Siyonist partilerden biri hariç hepsinin desteklediği İsrail’in politikası, Filistin halkını bölgeden çıkarmak amacıyla Gazze’deki koşulları olabildiğince yaşanmaz hale getirmektir.
Şiddetli fırtınalar sırasında yardımın engellenmesi, onların cephaneliğindeki en son silahtır ve ne kadar çok acı çektirdikçe, İsrail’deki Siyonistlerin büyük çoğunluğunun yüzündeki gülümseme o kadar büyür.
İsraillileri Netanyahu’dan hoşnutsuz kılan uzun bir sorunlar listesi var, ancak Gazze’deki koşullar bunların arasında yer almıyor. Filistinlilere gereksiz yere acı çektirmek, İsrail’in çekişmeli gruplarını birleştiren nadir konulardan biridir.
Üstelik artık hepsi, bu davranışlarından cezasız kalabileceklerini çok iyi biliyorlar.
BM’nin işgal altındaki Filistin toprakları insani yardım koordinatörü Ramiz Alakbarov, bu hafta yaptığı açıklamada, yardım kamyonlarındaki 150.000 çadırın Gazze’nin dışında mahsur kaldığını, bölgedeki temel barınma ve kışlık malzeme stoklarının ise tükendiğini belirtti.
İsrail, Hamas silahsızlandırılana kadar yardımların girişine izin vermiyor. Barış Kurulu, üstü kapalı bir uyarıda bulunarak dikkatleri üzerine çekti, ancak hepsi bu kadar. Hiçbir şey yapmıyor.
İsrail’in çadırların, tıbbi malzemelerin ve yardım malzemelerinin Gazze’ye girişini engellemesine izin verme politikası, şu anda Senato’nun Demokrat lideri olarak kalmak için mücadele eden Chuck Schumer’e kadar uzanıyor.
Schumer, Gazze’de yaşananları soykırım olarak nitelendirmeyi reddediyor. Geçen yıl The New York Times’a şunları söylemişti: “İsrail’e ve savaşın yürütülüş şekline yönelik eleştiri antisemitik değildir. Ancak durum giderek belirsizleşmeye başlıyor… Ve insanların kullandığı sloganların çoğu ya antisemitiktir ya da antisemitizme kaymaktadır.”
“Beni en çok rahatsız eden şey soykırımdır,” diye devam etti. “Soykırım, bir ülkenin ya da bir grubun bütün bir ırkı, bütün bir milleti ortadan kaldırmaya çalışması olarak tanımlanır. Dolayısıyla, İsrail kışkırtılmamış olsaydı ve sadece Gazze’yi işgal edip rastgele Filistinlilere, Gazzelilere ateş açmış olsaydı, bu soykırım olurdu. Olan bu değildi. Aslında tam tersi oldu. Ve Hamas, İsrail’den çok daha fazla soykırıma yakındır.”
Schumer, görünüşe göre uluslararası hukuktan habersiz. Holokost uzmanlarının görüşlerini görmezden geliyor.
Ancak Schumer kaygısızca yoluna devam ediyor ve onu bu tutumundan vazgeçirmek zor olacak — üstelik onun desteklemeye devam ettiği politikayı tamamen reddeden bir görevle yeni bir Demokrat dalgası az önce seçilmiş olsa bile.
Savaş Partisi
Ara seçimler, yalnızca Washington’un yurtdışı savaşlarına ilişkin bir hüküm değildi. Aynı zamanda, onun “savaş partisi”ne de bir hükümdü.
Bu, iki partili bir olgudur ve her türlü siyasi görüşü kapsar. Aynı zamanda, 11 Eylül’den bu yana ülkelerinin Orta Doğu ve Orta Asya’da başlattığı yedi savaşı aktif olarak destekleyen gerçek bir Cumhuriyetçi ve Demokrat grubudur.
Peki, Schumer gibiler neden bu durumu atlatabileceğini düşünmesin ki? Etrafındaki herkes öyle yapıyor.
Sert fırtınalarda çadırların çöküşünü görmekten içinizin ısınması için, bir keskin nişancı tüfeğinin tetiğine parmağınızı koymuş olmanıza ya da Gazze’deki yardım dağıtım noktalarında binlerce kişiyi öldüren ve çok daha fazlasını yaralayan insansız hava araçlarını kullanmış olmanıza gerek yok.
Eski çalışanları arasında Netanyahu ve İngiltere Başbakanı Andy Burnham’ın genel sekreteri James Purnell’in de bulunduğu Boston Consulting Group (BCG) için işler hâlâ iyi gidiyor.
Boston merkezli danışmanlık şirketi, Gazze İnsani Yardım Vakfı’nın (GHF) kurulmasına yardımcı oldu; bu vakıf, gıda arayan Filistinlilerin İsrailli askerler ya da vakıf tarafından işe alınan ABD’li güvenlik görevlileri tarafından kasten vurulduğu dört yardım dağıtım merkezini işletiyordu.
Geçen yıl Financial Times, BCG’nin, şirketin üst düzey yöneticilerinin de dâhil olduğu ve kod adı “Aurora” olan bir proje kapsamında GHF ile yaptığı çalışma karşılığında 4 milyon dolardan fazla ödeme aldığını bildirmişti.
Trump’ın, bu bölgenin nüfusunun boşaltılarak “Orta Doğu’nun Rivierası”na dönüştürüleceğini öngören “Trump Gazze” vizyonunu paylaşmasından iki ay sonra, BCG, Gazze’den yüz binlerce insanı “yerinden etme” maliyetinin bir modelini hazırladı.
Dolayısıyla, selefi Keir Starmer döneminde İşçi Partisi’nin Gazze politikası için özür dileyen Burnham’ın, şimdi Birleşik Krallık’ta neoliberalizmi sona erdirmek üzere bir plan hazırlamak için BCG’ye başvurması pek de şaşırtıcı değil. Burnham’ın genel sekreteri Purnell, 2010 yılında milletvekilliğinden istifa ettikten sonra BCG’de danışman olarak çalışmıştı.
Yeşiller Partisi lideri Zack Polanski ise şöyle düşündü: “Acaba o sözleşmeyi nasıl aldılar?”
Muazzam etki
Bu arada, İngiltere Dışişleri Bakanı Ed Miliband, Instagram’da bir influencer olarak umut vaat eden bir kariyere adım atıyor. Ancak o, sadece bundan ibarettir. İsrail’e yönelik açıkladığı yaptırımların uygulanması dokuz aya kadar sürebilir, ancak İsrail’in tepkisi anında geldi.
İsrail, İngiliz konsolosunu ve 19 diplomatı sınır dışı etti ve işgal altındaki Doğu Kudüs’teki konsolosluğu misyon statüsüne indirdi – bu anlaşma, İngiliz Ulusal Güvenlik Danışmanı Jonathan Powell tarafından müzakere edilmişti.
Powell’ın bu anlaşma yüzünden küçük düşürüldüğü varsayılabilir, ancak diğer yandan bu sadece bir varsayımdır. Bugünlerde, İngiliz hükümetindeki kimsenin hangi tarafta olduğundan emin olunamaz.
Miliband ayrıca, İsrail’i destekleme politikasını sürdürmeye kararlı olan Charles Street’teki Sir Humphrey Appleby gibilerden de görünüşe göre sert bir dirençle karşı karşıya.
İşte bu nedenle İngiliz hükümeti, işgal altındaki Batı Şeria’daki yasadışı İsrail yerleşim yerleriyle bağlantılı firmalara 10,7 milyon sterlin (14,4 milyon dolar) tutarında kamu ihalesi verdi. Bu, yasadışı olarak işgal edilmiş topraklara hizmet sunan tüm şirketleri boykot etme yönündeki yeni politikanın açıklanmasından sonra gerçekleşti.
Ve biliyor musunuz? Bence İsrail ve destekçileri sakin kalıp işlerine devam etmekte haklılar – çünkü kapı dışarı edilmelerine daha çok, çok uzun bir yol var.
Washington, Londra ve her Avrupa başkentinde muazzam bir siyasi nüfuz operasyonu yürütmeye devam ediyorlar. Yaptırımlardan ya da İsrail’e silah satışını yasaklayan yasalardan korkmuyorlar, çünkü silah şirketleri her bir askeri-sanayi kompleksinin içine yerleşmiş durumda.
Almanya Şansölyesi Friedrich Merz bu ay şöyle dedi: “İsrail’in yanında kararlılıkla duruyoruz; Yahudilerin savunmasız bir azınlık olmadığı ve vatanlarında barbarlık bir kez daha baş gösterirse koruma bulabilecekleri bir ülkenin, bir devletin varlığını garanti altına alıyoruz.”
Bir Alman başbakanının, Filistinlilerin her gün Yahudiler tarafından “buradan gidin” denilerek maruz kaldıkları barbarlığın yaşandığı ve soykırımın dördüncü yılına girdiği bir devlet hakkında böyle konuşması, İsrail’in bu fırtınayı atlatabileceğine olan güvenini sadece teyit ediyor. Bu soykırımın mimarları ve planlayıcıları, katliamı aktif olarak durdurmaya çalışmayan herkesin buna suç ortağı olduğunu biliyor.
Tony Blair ve Starmer, sırasıyla Irak ve Gazze savaşlarının mimarları ve destekçileri olarak tarihe geçecek; bu savaşlar milyonlarca kişinin ölümüne yol açtı ve bölgeye henüz atlatamadığı darbeler indirdi. Her iki isim de İsrail tarafından değerli varlıklar olarak görülüyor.
Göreve geleli henüz birkaç ay olmasına rağmen Burnham, aynı görevi üstlenen üçüncü İşçi Partisi başbakanı olma yolunda emin adımlarla ilerliyor. Niyetleri ne olursa olsun, kararsız liderlik, onun yönetiminin de öncülleri gibi soykırımın bir parçası olmasını kaçınılmaz kılacak.
Burnham ve Purnell aralarında uzlaşma ararken, Gazze’de bebekler donarak ölüyor.
*David Hearst, Middle East Eye’ın kurucu ortağı ve genel yayın yönetmenidir. Bölge konusunda yorumcu ve konuşmacı; Suudi Arabistan konusunda ise analisttir. Daha önce The Guardian’da dış politika başyazarı olarak görev yapmış; Rusya, Avrupa ve Belfast’ta muhabirlik yapmıştır. The Guardian’a katılmadan önce The Scotsman gazetesinde eğitim muhabiri olarak çalışıyordu.
