Sevgili dostlarım ve de düşmanlarım, başlıktan da anladınız: Akşam Gazetesi’nden ayrılıyorum. Bu, son yazım.

Sanırım üzülenler de sevinenler de olacaktır.

Fakat... Bir süredir bu gazetede azıcık “ayrıkotu” gibi kalmıştım, herkes de bunun farkındaydı.

Düşündüm de, ne kimse bana katlanmak zorunda, ne de ben kimseye yük olmak isterim.

Onun için de, tadında bırakmak en iyisi galiba!

Eh canım, para pul meseleleri de var tabii az biraz...

Akşam Gazetesi sapasağlam kalacak, umarım daha da gelişecektir. Her gün okumaktan asla geri durmayacağım, başarıları en çok beni sevindirecektir. İçtenlikle söylüyorum, vallahi numara yapmıyorum!

Üç yıl üç aydır, bu sayfada dokuz yüz dolaylarında yazı yazdım.

Yazılarıma ne karışan oldu ne görüşen. “Kafama göre takıldım”... Teşekkür borçluyum. Bunu da erkekçe belirteyim.

Burada edindiğim dostları da, başta çok sevgili dostum Serdar Turgut olmak üzere, asla yitirmek istemem. Yitirmeyeceğimi biliyorum.

Kimseyle sorunum yoktur. Kimseyle kavgam gürültüm yok ve olmadı.

Burada bana en kolay çalışma şartları sağlandı, her zaman hoşgörüyle davranıldı, bir dediğim iki edilmedi. Açıkça söyleyeyim.

Onun için de “tarifsiz duygular içindeyim”...

Eh, daha da ne diyeyim?

Hoşçakalın. Haksızlık ettiğimiz, kalbini kırdığımız, zarar verdiğimiz kimse varsa bizi bağışlamaya çalışsın. Her ne sürç-ü lisan ettiysek affola.

Bağışlamayanın da canı sağolsun...

Şunu da bilin: Kimi zaman yanıldığım, belki ara sıra saçmaladığım da olmuştur ama asla yalan yazmadım. Bunu bilin, bana yeter.

Amma zormuş ulan veda yazısı yazmak!

Akşam gazetesi