
Müminlerin kurtuluşa erme şartlarından biri de, ırzlarını, Allah´ın haram kıldığı şeylerden korumalarıdır. Mümin, zina, Iivata ve benzeri şeylerden uzak olmalıdır. Ancak, Allah´ın kendilerine helal kıldığı hanımlarıyla veya sahibi bulunduğu cariyeleriyle olan münasebeti helaldir. Bunlarla ilişki kurmasından dolayi kınanmaz.
Bu iki durumda ayıplanmaları sözkonusu değildir.” Eşler meselesi şüphe götürmeyen, tartışmayı gerektirmeyen bir meseledir. Çünkü bu yasal ve bilinen bir kurumdur. Sahip olunan cariyeler meselesine gelince; bu konuda biraz açıklamada bulunmak gerekir.
Fi Zilâl-il Kur’an’da kölelik meselesi hakkında şöyle demiştik. İslâm’ın geldiği zamanlarda kölelik kurumu evrensel bir kurumdu, savaş esirlerinin köleleştirilmesi uluslararası boyutta geçerliliği olan bir uygulamaydı. İslâm, karşısına maddi güçleriyle dikilen düşmanları ile amansız bir savaşa tutuşmuşken, tek taraflı olarak bu uygulamaya son veremezdi. Düşmanlarının elinde bulunan esir müslümanlar köleleştirilirken, düşmanlarından esir düşenleri serbest bırakamazdı. Ama -savaş esirlerinin dışında- İslâm köleliğin bütün kaynaklarını kurutmuştur.
Bundan dolayı İslâm ordusunun eline kadın esirler geçtiğinde, misillemede bulunma kuralı bu kadınların köleleştirilmesini öngörüyordu. Ayrıca nikahlı eşlerin düzeyine çıkmamaları da bu kuralın gereğiydi. Bu yüzden İslâm, sadece onlara sahip olanların onlardan yararlanmasına izin verdi. Bunun yanında köleleri özgür bırakmak için İslâm’ın öngördüğü birçok sebepten herhangi biri yerine gelir gelmez bunların serbest bırakılmasını öngörüyordu.
Belki de bu yararlanmada bizzat bu kadın esirlerin fıtri ihtiyaçları gözönünde bulundurulmuştur. Böylece bu ihtiyaçlarını neslin karışmasına neden olan pis ve kural tanımaz yollardan tatmin etmelerine engel olunmuş olur. İslâm’da cariyenin özgürlüğüne kavuşmasının birçok yolu vardır. Eğer efendisinden bir çocuk doğurur ve efendisi ölürse cariye özgürlüğüne kavuşur. Efendisi isteyerek veya bir günahına kefaret ederek serbest bıraktığında yine özgürlüğüne kavuşur. Cariye belli bir meblağ mal karşılığında serbest bırakılması için anlaşır ve bu malı efendisine öderse serbest kalır. Yine cariyenin yüzüne tokat vuracak olursa bunun kefareti cariyenin serbest bırakılmasıdır.
Kısacası savaş esirlerinin köleleştirilmesi bir döneme özgü bir zorunluluktu. Kölelik kurumu, savaş esirlerinin köleleştirilmesini öngörèn bir dünyada misillemede bulunma kuralının bir sonucuydu. Kesinlikle İslâmın toplumsal düzeninin bir parçası değildir.
FİZİLALİL KUR’AN
İbn-i Kesir tefsirine göre Mü’minûn Suresi 6. ayetinin açıklaması şu temel başlıklar altında özetlenebilir:
1- Mahrem Yerlerin ve İffetin Korunması (5. Ayet Bağlamı)
İbn-i Kesir, 6. ayeti açıklarken merkeze 5. ayetteki "Onlar iffetlerini korurlar" ifadesini koyar. Müminlerin her halükarda mahrem yerlerini haramdan sakındıklarını, zina, lûtîlik (eşcinsellik) gibi insan fıtratına ve ahlaka aykırı olan, dinin yasakladığı her türlü çirkin işten uzak durduklarını belirtir.
2- İstisnanın Sınırları: Eşler ve Cariyeler
Ayetin başındaki "İllâ alâ ezvâcihim ev mâ meleket eymânuhum" (Ancak eşleri veya sağ ellerinin sahip oldukları müstesna) ifadesi hakkında İbn-i Kesir şu hususlara dikkat çeker:
Müminler, Allah Teâlâ'nın kendilerine helâl kıldığı meşru zevcelerinden (eşlerinden) ya da mülkiyetleri altındaki cariyelerinden başkasına yaklaşmazlar.
Bu ifade, fıkıhta meşru nikâh bağının veya İslâm hukukunun öngördüğü meşru birlikteliklerin dışındaki her türlü arayışın haram olduğunun delilidir. (Bazı Sünni fıkıh alimleri, bu ayetlerin ve devamındaki sınırların mûtâ nikâhı gibi geçici evlilik türlerinin haram kılınmasında delil olarak kullanıldığına da tefsirlerinde yer vermişlerdir).
3- "Gayru Melûmîn" (Kınanmayacak Olmak)
Ayette geçen "fe-innehum ğayru melûmîn" (çünkü onlar bunlardan dolayı kınanmış değillerdir) ifadesini İbn-i Kesir şöyle açıklar:
Allah'ın insan fırtatına yerleştirdiği cinsel arzuların meşru dairede (nikâhlı eşlerle) giderilmesi haktır, helâldir.
Cenâb-ı Hak tarafından meşru kılınan bu yola başvuran kimseler hiçbir şekilde kınanmaz, yerilmez ve günahkâr sayılmazlar. Kişi, helâl olanı yaptığı için kınanamaz.
İBNİ KESİR TEFSİRİ

