"Hakikati evrensel eyle!" sloganıyla çalışmalarını sürdüren Özgür Açılım Öğrenci Platformu, "23 Nisan Kimin Egemenliği ve Kimin Bayramı!" başlığıyla bir bildiri yayınladı.
Bildirinin tam metni:
"23 Nisan" Kimin Egemenliği ve Kimin Bayramı!
"…ezilip horlanan çocuklar hakkında, yetimler için adaleti yerine getirmeniz hakkında Kitap'ta olup da yüzünüze karşı okunan şeyler var. Hayır olarak yaptığınız her şeyi Allah, hakkıyla bilmektedir." (Nisa Suresi, 4/127)
Her yıl gazete manşetlerinde, akşam haberlerinde ve devletlûlarımızın açıklamalarında 23 Nisan'ın TBMM'nin açılışının yıl dönümü ve Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı olarak tüm yurtta, KKTC'de ve dış temsilciliklerde büyük bir coşkuyla kutlandığı iddia edilir. Her ne kadar yüce devletimiz, yaşadığımız bu ülkenin çocuklarının bir kısmını sokak çocuğu, bir kısmını terörist ve bir kısmını da cumhuriyetinin yüce değerlerinden mahrum, zavallılar olarak tanımlayıp düşman gösterse de, tutuklasa da, katletse de…
Bu coşkulu kutlamalarının esnasında, arifesinde ya da ertesinde, bu çocuklardan kimisi günlerce aç uyumak zorunda kalırken, kimisi kışın soğuk günlerinde tir tir titrerken, kimisi bir dilim ekmeğe muhtaç halde yaşamını sürdürürken hatırlanmazlar bile. Zira onlar azgın liberalleşmenin, sermayenin ve yüce devletlûlarımızın korkulu rüyaları; sokakta yaşayan çocuklardır…
Beş yaşında başlarlar tarlada ya da sokak aralarında çalışmaya. Artık ailelerinin geçim derdini yüklenen omuzlardır onlar. Her biri yazın kavurucu sıcağında, tarlada, terler içinde çalışırken ya da mendil satarken, bisiklet, okul sıraları, saklambaç oyunları ve futbol maçları hayallerini terk etmiştir. Gözlerinde tek bir şey okunur: Ekmek… Onlar işçilerin çocuklarıdır… Her defasında sömürüye, köleliğe, açlığa ve tükenişe terk edilen çocuklar…
23 Nisan'ın gözleri hüzün dolu olan ötekileri…
Kimisi babası ile vurulur, kimisi dağlarda bir keklik gibi avlanır. Kimisi TMK mağduru olarak çocukluğunu cezaevinde yitirir. Kimisi annesiz babasız bırakılır, tıpkı evsiz barksız bırakıldığı gibi… Kimisi vaktiyle çelik çomak oynadığı köyünün yakıldığına tanık olmuştur. Kimisi Uğur, kimisi Ceylan, kimisi Şaban… Ama her biri gözlerinde özgürlük ve barış arzusuyla hayata "Merhaba!" diyen Kürt çocuklarıdır.
Ulusal egemenlik için, devletin bölünmez bütünlüğü için katledilen, unutturulan, ötekileştirilen, cezaevlerinde çürütülen, ümitlerine defalarca tecavüz edilen, Kürdistan'ın barışa ve özgürlüğe kanat çırpan güvercinleridir onlar… 23 Nisan'lar da hatıra getirilmeyen, isimleri anılmayanlardır onlar…
23 Nisan bir kez daha coşkuyla kutlanacak!
Bir kez daha tüm gazetelerde, akşam haberlerinde sokakta yaşayan çocuklar, işçilerin çocukları ve Kürt çocuklar bir kenara atılarak büyük bir coşkudan söz edilecek. Bir kez daha egemenliğin kime ve neye ait olduğu da gösterilmiş olunacak…
Ama bir gün bir çocuk bayramı kutlanacaksa, işte o gün sömürünün, asimilasyonun, açlığın, köleliğin, tacizlerin, işkencelerin, gözyaşlarının son bulduğu, TMK'ların tarihin tozlu sayfalarında kaldığı, Allah'ın bize mescid kıldığı tüm topraklarda kardeşlik ve özgürlük türkülerinin yeri göğü inlettiği, adalet ve özgürlüğün günü olacaktır…
23 Nisan da kendileri çalıp kendileri coşacak olanlara çağrımız şudur ki;
Eğer varsa cesaretiniz o gün Uğur Kaymaz'ın, Ceylan Önkol'un anneciğinin ya da sokakta yaşayan bir çocuğun ve çalışmaya mahkûm kıldığınız bir başka çocuğun, başörtüsünden ötürü okulundan uzaklaştırdığınız, sürgün ettiğiniz Ecenur'un gözlerine bakın ve orada ne gördüğünüzü dile getirin… Tabii o gözlerdekini okuyabilecek kadar vicdanınız kaldıysa!
Özgür Açılım Öğrenci Platformu
