Sol hakkında yazıp çizerken üç temel derdim var... 
Birincisi... 
Solda gördüğümüz her yanlışa "işte bu faşizm!" deyip geçme kolaycılığına itiraz etmek...
Bugün irili ufaklı olarak varlığını sürdürmeye çalışan şiddet pratiği, örtülü ayrımcı politikalar ve tarihteki bazı kitlesel kıyımlar bize "sol bu işte!" dedirtecek özellikler taşıyor. Özellikle Leninist sol böyledir ve üzerindeki romantizm bulutu artık dağıtılmalıdır. 
İkincisi... 
Dün de söyledim; savaşçıyı güzel kılan düşmanının çirkinliği değil, dost edindikleridir.
Neo-kolonyalist çağda yeni sol alternatiflerin bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiğini düşünenlerdenim. 
Üçüncüsü... 
Gençler önemli...
Batı'da çoktan kapanan defter bizde henüz doğru düzgün açılmadı. Bizim gençlerinmesela Stalin'in on milyon insanı bir buçuk yılda yok eden planlı kıtlık politikasından (Holodomor) ve Sovyet rejiminin yüzbinlerce siyasi karşıtını ölmek üzere tıktığı toplama kamplarından (Gulaglar) haberi yok. Mao'nun elli milyona yakın insanın ölümüne neden olan o saçma sapan Kültür Devrimi uygulamasından haberi yok. Kazara öğrenmeye kalktığında, bir "ağabey" çıkıp "bunlar emperyalistlerin palavraları" diyor, konu açılmadan kapanıyor.
Bilmem ki, daha ne zamana kadar böyle sürecek?

SABAH