Onlar sadece çocuklarına, ailelerine ekmek götürmek için yola çıkmışlardı. Dünyanın geri kalanın sömürülmesi ile zenginleşen Avrupa ya gitmek istiyorlardı. Kim bilir ne hayalleri vardı. Hangi kelimelerle eşlerinden, anne babalarından vedalaşmışlardı. Umutla kendilerinden haber bekleyen aileleri kendilerini gözyaşları ile uğurlaşmışlardı Pakistan'dan. Artık son umutlarıydı bu. Var olan son ineklerini satmışlardı, eşlerinin son bileziklerini belki. Çoğu da borçlanmıştı eşe dosta. Avrupa ya gidiyorlardı nede olsa. İlk kazandıklarıyla mutlaka borçlarını ödeyeceklerdi. Kiminin ismi Ahmet, kiminin Ali. Son defa vedalaşırken çocuklarıyla "söz" diyorlardı, "geldiğimde en güzel bisikleti sana alacağım". "Çabuk gel babacığım olur mu? Seni bekleyeceğim, bisikletimi de. Bana çikolata da getirmeyi unutma." Kalanlar hüzünlü, gidenler tedirgin. Bu son umutlarıydı, gemileri yakmışlardı. Son paralarını, son umutlarını da insan tacirlerine vermişlerdi. Bizi götürün buradan. Ama heyhat, ne acı, ne hüzün verici. 13 can, bekleyen onlarca insan. Haber bültenlerinde en fazla 2-3 dakikalık bir haber. Kim duyar sizi. 13 insan, 13 aile, bekleyen onlarca insan, sesinizi kim duyar. Kim ağlar sizin için? Bir tırın kapalı kasasında tam 138 kişiydiniz. Açtınız susuzdunuz. Ama hala umutluydunuz. Ta ki İstanbul a varana kadar. Biz klimalı evlerimizde, bürolarımızda sizden habersiz yaşarken siz sıcaktan, havasızlıktan ve açlıktan ölüyordunuz. Tek tek düştünüz. Ve insafsız insan tacirleri sizi gözden ırak bir yerde atı verdiler. Ah siz öldünüz, ah biz suçluyuz. Eğilsek o cansız esmer alınlarınızdan öpsek bizi affeder misiniz?
Pakistan'dan Yunanistan a gitmek üzere yola çıkan ve bir tırın dorsesinde yolculuk eden 138 kaçak göçmenin umutları ve seyahatleri Küçükçekmece de sona erdi. Kaçaklardan 13'ü sıcaklardan ve havasızlıktan yaşamını yitirdi. İnsan tacirleri cesetleri boş bir araziye attılar ve kaçtılar. Yaralı ve baygın halde bulunan 10 kaçakta hastaneye kaldırıldı.
Murat Ayar / HAKSÖZ-HABER
