Van'da Baykal'a yumurta atıldı.

Samsun'da ise Ahmet Türk'e yumruk atıldı.

Sanırım ikisinin içinde de "atılmak" fiili olunca Yılmaz Özdil iki fiili aynı kefeye koymuş.

"Baykal'a geçmiş olsun demediniz. Şimdi kalkmış Ahmet Türk'e geçmiş olsun diyorsunuz" demeye getiriyor.

Üstelik de...

(Şimdi sıkı durun burası çok ama çok önemli!)

"Ahmet Türk'e atılan yumruk adaletin tecellisi iken..." diyor.

İnsanın kanı donuyor değil mi?

Dahası da var...

Ertuğrul Özkök kalkıp Yılmaz Özdil'e karşı tepkiler büyümesin diye...

Dün köşesinde Baykal'dan özür diliyor.

Ertuğrul Özkök'ün Yılmaz Özdil'i korumak için nafile bir çaba içine girdiği çok açık.

İki eylemin sembolik anlamlarının farklı olduğunu iletişim doçenti Ertuğrul Özkök hepimizden iyi biliyor.

Biri iletişim özgürlüğünün parçası sayılabilecek siyasal bir protesto biçimi...

Diğeri ise fiziksel bir şiddet!

Hiçbir şiddet adalet gereği bile olsa olumlanamaz ve olumlanmamalı.

Hele de yaşanan gerilimli ortamda...

Sağduyu ve etik bunu gerektirir.

Gerektirmez mi Sayın Hocam?

Bu nedenle işin özüne dönelim.

Yılmaz Özdil'e böyle düşüncesizce bir bağlantıyı kurduran ne acaba?

İdeolojik takıntıları mı?

Yaratıcı yazı yazma çabası mı?

Farklı olma çabası mı?

Cehaleti mi?

Yazdığı yerin neresi olduğunun farkında değil mi?

Adalet için Türkler'i, Kürtler'i yumruklamaya çağırmasının nerelere kadar gidebilecek bir çağrı olduğunun ayırdında değil mi?

Sanırım hepsinden biraz var.

Burada kalkıp Yılmaz Özdil'e "şunu yaz, bunu yaz" diye ders verecek halimiz yok.

"Niye ona böyle yazılar yazdırıyorsunuz" demeye de hakkımız yok.

En fazla yanlışını yazabilirim.

Ama şunu söyleyeyim.

Eğer bugünden sonra biri, yazılarını protesto etmek için Yılmaz Özdil'in burnunu kırarsa asla "geçmiş olsun" demem.

"Adalet tecelli etmiş" der geçerim.

Çekirgelik

"Yalın üslupla yazmak, iyi olmak kadar zordur." (W.S MAUGHAM)

BUGÜN