Algı ve gerçeklik ekseninde Filistin topraklarının satışı iddiaları

Algı ve gerçeklik ekseninde Filistin topraklarının satışı iddiaları

"Filistinliler tarafından gerçekleşen toprak satma oranı yüzde 1'in altında (yüzde 0.9) kalmaktadır."

Algı ve gerçeklik ekseninde Filistin topraklarının satışı iddiaları

Prof. Dr. Cengiz Gül/ Star Açık Görüş


Osmanlı Devleti'nin 401 yıllık hâkimiyetinin sona erdiği 1917'den itibaren Filistin topraklarının neredeyse tamamına yakını, İngiltere ve İsrail'in askeri müdahaleleri, göç ve sürgün politikaları ve yer yer de hukukun alet edilmesiyle el değiştirmiştir. Filistinliler tarafından gerçekleşen toprak satma oranı ise yüzde 1'in altında (yüzde 0.9) kalmaktadır.

Filistinlilerin Yahudilere toprak sattığına yönelik iddiaların arka planına bakıldığında, bu iddiaların sağlam temellere dayanıp dayanmadığını göstermesi bakımından bazı olay ve dönemlerin öne çıktığı görülmektedir. 1890'lardan başlayıp İsrail'in kurulduğu 1948'e kadar geçen süre içindeki toprak mülkiyeti değişimlerinin, belli şartlar altında hayli sınırlı ölçekte kaldığını ve iddia edildiği üzere, Filistin'de yerleşik Müslümanların kitlesel boyutta bir toprak satışının söz konusu olmadığını tarihi verilerden de anlamak mümkündür. Bu hususta, ilgili dönemde gönüllü ya da zorunlu satışlarla Yahudilerin eline geçen toplam arazi oranının çok düşük seviyede kaldığını Osmanlı, İngiliz ve BM'nin resmi arşiv ve kayıtları da ortaya koymaktadır. Bu çerçevede, Filistinlilerin Yahudilere toprak sattığına ilişkin algı ve izlenimlerin oluşmasına yol açan bazı tarihi olay ve süreçlere özellikle dikkat çekmekte fayda vardır.

- İngiliz işgal yönetiminin Filistin'de yurt vaat ettiği Yahudiler için gasp ve işgal politikaları

I. Dünya Savaşı'nın sonlarında Osmanlı Devleti'nin Filistin'den çekilmek zorunda kalmasının ardından, bölgede kurulan İngiliz Manda Yönetimi (1920-1948), işgal ettikleri topraklarda Yahudilere bir yurt vaadini içeren 1917 tarihli Balfour Deklarasyonu ekseninde izlediği politikalarla, Filistin'e ait geniş kamu arazileri ile bataklık bölgelerini Yahudi ajanslarına ve yerleşimcilere tahsis etme veya satma yoluna gitmiştir.

İngiliz İşgal Yönetimi ayrıca, Yahudilere yurt vaat etmeye yönelik işgal politikalarını hayata geçirmek için, Filistinli köylülere ağır vergiler yüklemek suretiyle de, onları ekonomik olarak çok zor duruma düşürmeyi planlamış ve istemedikleri halde arazilerini elden çıkarmaya zorlamıştır. Ekonomik ve mali yönlerden bir darboğaz ve zaruret haline düşürdüğü Filistinlileri, topraklarını devretmeye ve borçlarına karşılık terk etmeye zorlayan bir ortamda, elbette gönüllü ve kitlesel bir satıştan da söz edilemeyeceği açıktır.

Çevre Arap ülkelerinde yaşayan toprak ağalarının Filistin'deki arazilerini satması

Filistin'de bilfiil yaşamasalar da, zamanında orada geniş araziler edinmiş olan Lübnan ve Suriye kökenli toprak ağalarının yaptığı büyük çaplı satışlar da, Yahudilere toprak satıldığına yönelik iddiaların en somut yansıması olarak öne çıkmaktadır. Osmanlı dönemindeki toprak reformları sonrasında, Lübnanlı Sursock ailesinin başını çektiği bu toprak ağaları, Yezreel Vadisi gibi Filistin'in en verimli bölgelerindeki çok büyük tarla ve araziler üzerindeki mülkiyet haklarını Siyonist fonlara satmışlardır. Filistinli olmayan bu toprak ağalarının büyük ölçekli arazi satışları sonrasında, bu satılan topraklarda kiracı sıfatıyla bulunan Filistinliler ise, mülkün sahibi olmadıklarından dolayı, yaşadıkları topraklardan da tahliye edilmişlerdir.

Yahudi fon kuruluşları aracılığıyla organize yapılan alımlar

Rothshild gibi, Avrupa ve Amerika'daki zengin Yahudi finansörlerin sınırsız desteğiyle hareket eden birçok Yahudi kuruluşu gibi, Yahudi Millî Fonu (Jewish National Found) da, Filistin genelinde piyasa değerinin çok üzerinde fiyatlar teklif etmek suretiyle, organize biçimde arazi toplama faaliyetlerini yürütmüştür.

Filistinlilerin topraklarını sattığına yönelik olarak geliştirilen ve yoğun bir şekilde propagandası yapılan bu söylemlerin, İsrail'in, 1948'deki kuruluş sürecinde ve sonrasında, bölgedeki mülkiyet iddialarını meşrulaştırmak ve Filistinlilerin yaşadığı zorunlu göç ve sürgünleri, gönüllü bir ekonomik tercih gibi göstermeye yönelik Siyonist bir manipülasyon ve emperyalist bir algı faaliyeti olduğuna da dikkat çekmek gerekir.

Tarihi veriler ışığında toprak satma iddialarının analizi

Filistinli Müslümanların, vatan topraklarını para ve diğer maddi menfaatler karşılığında Yahudilere devrettiği konusuna ilişkin olarak, Osmanlı, İngiliz ve BM'nin resmi arşiv ve kayıtlarının da ortaya koyduğu veriler, 1948 yılına kadarki süreçte, gönüllü ya da zorunlu satışlarla Yahudilerin eline geçen toplam arazi miktarının bir hayli düşük olduğunu göstermektedir. İngiliz destekli Yahudi çetelerinin tehdidi altında bazı küçük Filistinli gruplar bir miktar satış yapmış olmakla birlikte, Yahudilere toprak satışı yapılması, Filistinli âlim ve yöneticilerin emriyle yasaklanmış ve bu fiile ceza olarak da idam öngörüldüğü için bu aileler Filistin'de barınamayarak ülkeyi terk etmek durumunda kalmışlardır. Bu gerçeklikten de hareketle, Filistin topraklarının neredeyse tamamının, İngiliz işgal yönetimindeyken Yahudi yerleşimcilere peşkeş çekilmesinin yanı sıra, özellikle 1948'den itibaren de İsrail tarafından işgal ve gasp yöntemleriyle el değiştirdiğini belirtmek gerekir.

Devredilen toprak oranı

Osmanlı Devleti, 1917'ye kadar elinde tuttuğu Filistin'de, yayımladığı fetva ve yasaklarla, Yahudilere doğrudan toprak satışını engellemeye çalışmasının da etkisiyle, Filistin'in ancak yüzde 0,73'lük bir kısmının Yahudilerin mülkiyetine geçtiği görülmektedir. İngiliz Manda Yönetiminin Yahudilere yaptıkları toprak tahsisleri ve yabancı feodal toprak ağalarının satışları ile hileli yollar da dâhil olmak üzere, İsrail'in 1948'de kurulmasına kadar geçen süreçteki bütün satın alımlarla, Yahudilerin eline geçen tapulu toprak oranının ise, tüm Filistin coğrafyasının ancak yüzde 5.6 ile yüzde 7'si arasında olduğunu belirtmek gerekir. Ortalama olarak bu yüzde 6 civarındaki payın içerisinde doğrudan Filistinliler tarafından gerçekleşen toprak satma oranı ise yüzde 1'in altında (yüzde 0.9) kalmaktadır.İsrail'in kurulduğu 1948 ve sonrasında yaşanan Arap-İsrail savaşlarını takiben de, Filistin'in yüzde 78 oranındaki çok büyük bir bölümü, hiç bir toprak satışı olmaksızın, doğrudan işgallerle Siyonist rejimin eline geçmiştir.

Filistin'de toprak satışını önlemeye yönelik tepkiler

Yahudilere toprak satışını engellemek için İslam uleması fetvalar yayımladığı gibi, Filistinli yerel halk da, geniş çaplı protestolar düzenlemiş ve toprak satan az sayıdaki kişiyi de vatan haini ilan ederek dışlamışlardır. İslam hukuku âlimlerinin cezai yaptırım uyarıları ve Filistin toplumunun tepki ve direnişleri de dikkate alınırsa, Filistin'de yaşayan Müslümanların gönüllü ve kitlesel boyuttaki bir toprak satışı olayından pek söz edilemez. Bizzat İngilizlerin satışını yaptığı Filistin kamu arazisi oranı yüzde 4'ün biraz üzerinde iken, Filistinlilerin gönüllü sattığı söylenebilecek özel mülklerin oranı ise yüzde 1'i dahi bulmamıştır.

Siyonist gasp ve işgaller

İsrail, günümüzde sınırları resmen belli olmasa da, kontrolü altında tuttuğu toprakların tamamına yakın bir kısmını, İngiliz manda yönetimince peşkeş çekilenlerin yanında, 1948'deki Nekbe ve 1967'deki '6 Gün Savaşı', askeri işgaller, zorunlu göç ve sürgünler, 'Meçhul Mülk Kanunu' adlı bir gasp kanunu ile Filistinlilerin mülklerini zorbalık ve yağma yöntemleriyle işgal ederek ele geçirmiştir. Durum böyle iken, Filistinlilerin, topraklarını sattıkları için yurt ve devletlerini kaybettiklerine yönelik olarak çıkarılan iddiaların ise, tarihi realiteden uzak politik bir slogan ve propagandadan öteye bir anlam taşımadığını özellikle belirtmek gerekir. Bu Siyonist gasp ve işgallerin hukuki kılıf giydirilmiş bir yöntemi olarak öne çıkan 'Meçhul Mülk Kanunu'na ise ayrı bir paragraf açmakta yarar vardır.

'Meçhul Mülk Kanunu'

1948'de İsrail'in kurulmasına karşı, Müslüman Arapların tepkisi olarak gerçekleşen savaşta, Filistinliler, yaşam alanlarına yönelik Yahudi saldırılarının artması sonucunda, ev ve arazilerini kitleler halinde terk etmek zorunda bırakılmış, adeta sürgün edilmişlerdi. Zaten İngiltere'nin 30 yıl kadar süren manda yönetimi boyunca işgal ettiği Filistin coğrafyası üzerinde kurulan Siyonist rejim, 1948'deki Arap-İsrail Savaşı sonrasında yürürlüğe koyduğu Meçhul Mülk Kanunu'yla, topraklarından sürgün ettiği Araplardan geriye kalan mülkleri de, sahibi meçhul ve hatta sahipsiz kabul ederek, kanuni bir kılıf altında işgal etmeye başlamıştır. Bu suretle Filistinlilerin zorla çıkarılarak terk etmek zorunda kaldıkları mülklerinin, resmen ve kanunen yürütülen bir gasp ve yağmayla İsrail'in eline geçmesi sağlanmıştır. Dolayısıyla bu kanun, yurtlarından sürülen Filistinlilerin ev, tarla, işyeri ve arazilerinin sistematik biçimde Yahudi işgalcilerin eline geçmesi için, işgali kamufle eden bir hukuki aparat fonksiyonu görmüştür. Yani Filistin'deki Yahudi yerleşim alanlarının yıllar içinde giderek genişlemesindeki temel faktör, Filistinlilerin asla kendi rızalarıyla ve kitleler halinde topraklarını satması olmamıştır. Bu durumda İsrail'in bugünkü sınırları içinde yer alan toprakların yüzde 1'ini bile bulmayan çok küçük bir kısmı, münferit satın alımlar yoluyla elde edilmiş olsa da, çok büyük bir kısmının ise, 1948'e kadar İngiliz ve sonrasında ise İsrail işgallerinin yanında, 'Meçhul Mülk Kanunu' gibi zalimane kanunların da alet edildiği bir zorbalıkla ele geçirildiğini belirtmek yerinde olacaktır. Özetle, Osmanlı Devleti'nin 401 yıllık hâkimiyetinin sona erdiği 1917'den itibaren Filistin topraklarının neredeyse tamamına yakını, İngiltere ve İsrail'in askeri müdahaleleri, göç ve sürgün politikaları ve yer yer de hukukun alet edilmesiyle el değiştirmiştir.

HABERE YORUM KAT
Önceki ve Sonraki Haberler
Bunlar da İlginizi Çekebilir