Pembe Hayallerle Gerçeklerin Üstünü Örtmeyelim
Sema Yarar / Doğru Haber
Gazze’de bugün yalnızca çadırlar yıkılmıyor; insanlığın vicdanı da enkaz altında kalıyor. Sel sularının bastığı çadırlarda, soğukta ve açlıkta hayata tutunmaya çalışan insanlar var. Bir zamanlar yuva dedikleri yerleri bombalarla yerle bir edilen insanlar, şimdi yağmur ve sel sularıyla mücadele ediyor.
Bizler sıcacık evlerimizde, güvenli yataklarımızda uyurken onların suyla dolan çadırlarında hangi suçun cezasını çektiğini hiç düşündük mü? Bir çocuğun suçu nedir? Dünyaya gelmiş olmak mı, yoksa Gazze’de doğmak mı? Bir annenin evladını koruyamamanın çaresizliğini yaşaması hangi insanlık anlayışıyla açıklanabilir?
Bu manzaralar yalnızca bir coğrafyanın felaketi değil, bütün insanlığın utanç tablosudur.
Peki, dünya nerede? Küresel güçler nerede? İnsan haklarından, demokrasiden, özgürlüklerden ve evrensel değerlerden söz eden devletler, Gazze’de yaşananlar karşısında neden bu kadar sessiz? Koca bir dünya, koca bir İslam coğrafyası, milyonların feryadını neden duymuyor? Yoksa insan hayatının değeri, yaşadığı coğrafyaya ve siyasi dengelere göre mi belirleniyor?
Aynaya baktığımızda hâlâ kendimizle yüzleşebiliyor muyuz?
Acı bir gerçeği kabul etmek zorundayız, Gazze, uluslararası siyasetin çıkar hesapları, diplomatik pazarlıklar ve devletlerin kendi reel politik öncelikleri arasında yalnız bırakıldı. Bugün ortaya çıkan tablo, Filistin halkının geleceğinin küresel güçlerin ve bölgesel aktörlerin siyasi hesaplarına terk edildiğidir.
Her yeni ölüm haberi, her yıkılan bina, her ağlayan çocuk görüntüsü bir öncekinden daha az tepki uyandırır hâle geliyor. Artık acılara baka baka alışıyoruz. İşte asıl tehlike budur; insanların acıya alışması, vicdanın sessizce körelmesidir.
Konfor alanlarımızdan çıkmıyor, birkaç cümlelik tepkilerle sorumluluğumuzu yerine getirdiğimizi düşünüyoruz. Oysa Gazze bize, insan olmanın yalnızca yaşamak değil, gerektiğinde haksızlığa karşı dur diyebilmek olduğunu hatırlatıyor.
Bazen bir avuç yürekli insanın gösterdiği cesaret, yüzlerce diplomatik açıklamadan daha değerlidir. Çünkü tarih, yalnızca kimin hangi masada oturduğunu değil, zulüm karşısında kimin ayağa kalktığını da yazacaktır.
Peki, nerede bu garantör ülkeler? Nerede verilen güvenceler, yapılan anlaşmalar ve uluslararası taahhütler? Yıllardır bombaların altında yaşayan, evleri ve yurtları yerle bir edilen bir halkın bugün de sel sularına, soğuğa ve açlığa mahkûm edilmesine daha ne kadar seyirci kalınacak?
Birilerinin izin vermemesi, çocukların ölmesine, açlığa ve soğuğa terk edilmesine gerekçe olabilir mi? Uluslararası sorumluluklar, sömürgeci devletlerin siyasi iradesine göre mi uygulanacak? Eğer verilen sözler en zor zamanda yerine getirilmeyecekse garantörlüğün, uluslararası hukukun ve diplomatik güvencelerin ne anlamı kalır?
Ha birde COP31 Antalya’da iklim değişikliği, çevre ve sürdürülebilir gelecek vardı onu da konuşalım.
Elbette iklim krizi önemlidir. Çevrenin korunması insanlığın ortak sorumluluğudur. Ancak insan hayatını, adaleti ve temel yaşam hakkını görmezden gelen bir çevre duyarlılığı ne kadar samimidir?
Şehirleri yıkılan, altyapısı tahrip edilen, temiz suya ve barınmaya erişimi elinden alınan bir halkın yaşadığı insani ve çevresel yıkım karşısında sessiz kalıp iklim adaletinden söz etmek büyük bir çelişki değil mi?
Adaletin olmadığı yerde çevre duyarlılığı eksik, insan haklarının olmadığı yerde sürdürülebilirlik söylemi inandırıcılıktan uzaktır.
Artık pembe hayallerle gerçeklerin üzerini örtmeyelim. Gazze bize yalnızca bir savaşın acılarını değil, siyasi çıkarların vicdanın önüne nasıl geçtiğini ve insanlığın nasıl sessizleşebildiğini de gösterdi.
Gazze’de bugün yaşananlar, yarının tarih kitaplarında yalnızca bir soykırımın değil, insanlığın vicdan sınavının da konusu olacaktır.
Hiçbir siyasi çıkar, hiçbir ticari anlaşma, hiçbir diplomatik hesap bir çocuğun hayatından daha değerli değildir.
Yeryüzünde adalet tesis edilmeden, mazlumun feryadı duyulmadan, zulüm karşısında gerçek bir irade ortaya konulmadan hiçbir zirve, hiçbir anlaşma ve hiçbir siyasi söylem insanlığa umut olamaz.
Gazze’nin yeni açıklamalara değil; somut adımlara, insani yardımların engelsiz ulaştırılmasına, sivillerin korunmasına ve kalıcı adalete ihtiyacı var.
Bir gün herkes kendi sessizliğinin hesabını vicdanına ve tarihe verecektir.
