Richard Murphy’nin taxresearch.org.uk’de yayınlanan yazısı, Haksöz Haber tarafından tercüme edilmiştir.

Şu anda dünyada yaşananların hızı şaşırtıcı, neredeyse korkutucu ve muhtemelen birçokları için yabancılaştırıcıdır da.

Televizyonda haberleri açtığımda, güvenlik güçleriyle çatışan kalabalıkların görüntüleri Karakas, Portland, Minneapolis, Tahran veya başka bir akşam içinde patlak veren başka bir yerden olabilir.

Trump'ın tehditleri ve istismarlarının hızı, kasıtlı olarak duyularımızı köreltiyor: amaç, şokun bir tepki olmaktan çıkmasına kadar bizi haber alıcıları olarak uyuşturmak ve bazıları için bu açıkça işe yarıyor.

Açıkça çıldırmakta olan bir dünyada hissedilen şaşkınlık duygusu gerçektir.

Şiddetin başka yerlerde kontrol altına alınması ve şans eseri, artan risk duygusuyla azalmış olsa da, hayatlarımızı etkilemeden devam etmemiz yönündeki suçlu arzu, bence birçokları için açıktır.

“Birisi bir şeyler yapmalı” çığlığı, sözde liderlerimiz - bir zamanlar arabaların içerisine koyduğumuz sallanan oyuncak köpekler gibi oturup, dünyada bir sonraki kötüye kullanım ne olursa olsun yorum yapmadan onay verirken, çok açık bir şekilde duyulmuyor.

Hayal kırıklığı oldukça hızlı bir şekilde kabullenmeye dönüşüyor. " Ne yapabiliriz?“ Amerika'da kolluk kuvvetleri, hoşlanmadıkları kişileri yüzlerinden vurup cezasız kalabildiklerinde ve öldürdükleri kişinin, failin tarif ettiği gibi ”lanet olası bir o…“ değil, başkan yardımcısının dediği gibi ”solcu terörist" olduğu bahanesiyle federal yönetimden destek gördüklerinde sorulması gereken soru budur elbette.

Soru doğru bir soru. Böylesine iğrenç bir şiddet ve bunu haklı çıkarmak için yayılan bariz yalanlar karşısında ne yapabiliriz?

Karar vermemiz gereken bir durumla karşılaştığımızda olduğu gibi, seçenekler dörtlüdür:

• Görmezden gelin
• Uzaklaşın
• Yeniden çerçevelendirin
• Harekete geçerek yanıt verin

Bunlardan başka seçenek yoktur.

Bu durumda, çoğu kişi olan biteni görmezden gelmek isteyecektir. Faşistler işte bu şekilde iktidara gelirler. Onlar, çok az kişinin uzaklaşma seçeneği olduğunu bildikleri için bu tepkiye güvenirler: faşizmin amacı, bu şansı reddetmektir.

Bazıları bunu yeniden çerçevelendirecektir. Bunu yapmanın temelde iki yolu vardır. Hiç hayal etmediğiniz bir anda faşist düşünce tarzını benimseyebilirsiniz. Ya da bu tür bir siyasetin, hayatınızı etkileyen marjinal bir tür olmadığını, en azından varlığınızın yüzeyinde, görünüşte engelsiz bir şekilde hayatınızı sürdürmenize izin verdiğini fark edebilirsiniz. Bu, varlığınızı tehdit eden bir siyaset türüdür. Bu, bir tepki gerektiren yeniden çerçeveleme türüdür.

Tepki biçimi önemlidir ve çoğu kişi için en etkili olanı pasif (yani şiddet içermeyen) sivil itaatsizliktir. Bu şu şekildedir:

• Olanların doğru olduğunu kabul etmemek. Örneğin, istismarın seçilmiş kurbanları olan “diğerleri”ne yönelik talepleri kabul etmemek
• İstismarın farkında olmak ve onu normalleştirmesine karşı çıkmak
• Doğru ve değerli olduğunu düşündüğümüz her şeye yönelik saldırı şiddetlendiğinde, en azından ruh sağlığı için karşılıklı koruma için destek yolları bulmak
• Aksini gösteren kanıtlar ne olursa olsun, daha iyi bir dünyanın mümkün olduğunu hayal etmeye devam etmek ve elimizden gelen her şekilde bunun için bir şeyler yapmaya çalışmak.

Burada hatırlanması gereken nokta Viktor Frankl'dan geliyor: Nazi toplama kamplarındaki kişisel deneyimlerine dayanarak, insanlar bir anlam bulabilirlerse neredeyse her türlü zorluğa dayanabilirler, ancak hayat amaçsız hale gelirse maddi açıdan yeterli koşullarda bile çökebilirler.

Öyleyse anlam bir lüks değil aksine bir gerekliliktir. Dayanıklılık, ahlaki irade ve umudun psikolojik temelidir. Ve şu anda karşı karşıya olduğumuz krizlere bu şekilde tepki vermek için gereken de budur. Tehdidi giderek artan baskı karşısında, kendi anlamımızı korumak zorundayız, yoksa hayatta kalamayız. Bu, zorluklar karşısında özen gösterme politikasıdır.