Enver Can / Haksöz Haber

21. yüzyılın post modern çağında insan ilişkilerinin hem bireysel hem de toplumsal boyutu hızla bir değişim ve dönüşüme uğramaktadır. Teknolojik olarak gelişmiş ancak insan ilişkileri de bir o kadar zayıflayıp gerileyen bir sosyal düzen hâkim olmaya başlamaktadır. Diğer bir deyişle dayanışma ve iş birliğine dayalı ilişkiler yerini daha seküler ve bireyselciliğin ön planda olduğu topluluklara bırakmaktadır. Bu değişim ve dönüşüm sürecinde, çevremizdeki birçok kişinin dünyanın artık eskisi gibi olmadığını söyleyerek hayıflandığına tanık oluruz.

Bu hayıflanma durumu tartışmaya açık ayrı bir meseledir. Çünkü insanlar tarih boyunca neredeyse her dönem ve çağda iletişim kurarken birbirlerini incitecek tutum ve davranışlar sergilemiş, salih amellerin karşısında habislikler de var ola gelmiştir. Ancak bu yüzyıla özgü bir durum varsa, o da insanların tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar konforlu ve teknolojik imkânlara sahip olmalarıdır. Bu durumun sağladığı sözde avantajlar, bireylerdeki kendi kendime yeterim, bir başkasına ihtiyacım yok anlayışını -diğer bir ifadeyle bireyselciliği- gündelik yaşam alışkanlığına dönüştürmeye ortam hazırlamıştır.  Nitekim son dönemlerde hızla yayılan konformizm tutkusu, toplumsal birliktelik bilincini zayıflatmış, Kur’an’da vurgulanan güzel ahlaki tutum ve davranışları seküler bir erozyona uğratmıştır. Bu erozyon halinin yarattığı sosyo-kültürel ortamın bedeli insan ilişkileri açısından da oldukça ağır olmuştur.

Yazının devamı için tıklayınız>>