Mohammed AbuTaqiya / Fokusplus
Gazze’yi Kurtarmak için Suçlunun İznini Beklemeyin
Gazze’de yaşanan korkunç soykırım, artık ne tarafsız görünmeye çalışan analizlerle ne de etkisini yitirmiş diplomatik söylemlerle geçiştirilebilir. Mesele yalnızca üç yıldır tüm dünyanın gözü önünde devam eden korkunç soykırımdan ibaret değil. Aynı zamanda bu işgale varlığını sürdürme, topraklarını genişletme ve vahşetini artırma imkânı tanıyan seksen yılı aşkın bir sürecin sonucuyla karşı karşıyayız.
Sosyal medya platformlarındaki gürültü ile siyasi tutumlardaki sessizlik arasında, sözde “müttefiklerin ve kardeşlerin” maskeleri düştü. Nazi olarak nitelendirilen düşmanın iznine sığınan ve onun çizdiği kırmızı çizgilere bağlı kalan söylemlerin gerçek yüzü ortaya çıktı. Sanki siyasi adımların sınırları, işgalci gücün izin verdiği alanın dışına çıkamazmış gibi davranılıyor.
Filistin ve Gazze gibi büyük bir davaya verilen destek, artık etkisiz kınama açıklamalarıyla ya da konferansların perde arkasında yapılan boş konuşmalarla ölçülemez. Asıl ölçüt, işgalcinin hesaplarını ne ölçüde bozabildiğiniz, çocukların ve sivillerin üzerinden elini ne kadar çekmesini sağlayabildiğiniz ve gerçek bir duruş sergilemenin gerektirdiği sorumlulukları ne kadar üstlenebildiğinizdir. İşgal düzenine siyasi, ekonomik ve hukuki açıdan gerçek bedeller ödeten adımlar atılmalı, açıklamalarda dile getirilen dayanışma somut ve etkili bir baskıya dönüştürülmelidir.
Yönetimler sessiz kalırken, siyasi ve toplumsal seçkinler de çaresizlik gerekçelerinin arkasına sığınıyor. Bu durumda halkların, birliklerin, kurumların ve vicdan sahibi herkesin sessizliği bozması gerekiyor. Artık yalnızca izleyen, kınayan ve dönemsel tepkiler gösteren bir konumdan çıkılarak inisiyatif alan ve etkili sonuçlar üreten bir konuma geçilmeli. Halklar kendi iradeleriyle yeni hareket ve etki alanları oluşturmalı, insanlığa ve İslami değerlere ellerinden alınan anlamlarını yeniden kazandırmalıdır.

Bugün, soykırım savaşını durdurduğu iddia edilen sözde ateşkesin ilanının üzerinden bir yıl geçmişken, Gazze’deki insani duruma ilişkin dehşet verici rakamları ve bilgileri yeniden sıralamayacağım. Çünkü bu süreçte “Barış Konseyi”ne bağlanan umutları, verilen güvenceleri ve yürütülen arabuluculuk girişimlerini de gördük. Bunların nasıl bir tiyatroya dönüştüğüne tanık olduk.
Bilgiler ortada. Gazze’de yaşanan trajedinin bütün ayrıntıları, herhangi bir anlatımdan çok daha çarpıcı. Bu, rakamların ve gerçeklerin önemini küçümsediğim anlamına gelmiyor. Ancak dün de bilinen gerçekler karşısında gerekli adımlar atılmadı, gerçek bir siyasi tutum sergilenmedi. Felaketin boyutlarının bilinmesi, onun büyüklüğüne ve vahşetine karşılık gelecek bir eyleme dönüşmedi.
Bugün ihtiyacımız olan şey, gerçeği çok daha açık biçimde dile getirmek ve çözüm yollarını yaşananların sertliği ve açıklığıyla örtüşecek bir cesaretle ortaya koymaktır. Bunu daha önce de söyledik. Açık konuşmamız bazılarını rahatsız etti, bazıları ise sayısız söz verdi. Ancak sonuçta geriye daha fazla konuşma ve sürekli ertelenen vaatlerden başka bir şey kalmadı!
“Biz senin dostunuz. Düşmanımız izin verdiği sürece seni korur ve destekleriz.” anlayışıyla hareket edenler, Müslümanların en seçkin temsilcileri ve liderleri olmaları beklenen kişiler olarak Gazze’nin yanında durduklarını iddia ediyor!
Bu anlayışa son vermediğimiz sürece gerçek bir dayanışmadan söz edemeyiz. Diplomatik, siyasi, toplumsal, hukuki ve ekonomik alanlarda atılabilecek onlarca adımdan kaçınmaya devam ettiğimiz sürece de durum değişmeyecek.
Üstelik bunlara sivilleri koruma, saldırıları durdurma ve Filistin halkının meşru müdafaa hakkını kullanarak haklarına kavuşmasını destekleme sorumluluğunun gerektirdiği tedbirler de dâhildir. Bu adımların savaş başlamadan önce, savaş sırasında ve sonrasında atılması gerekiyordu.

Bütün bunları yapmak yerine rahatlatıcı konuşmalarla ve tekrar eden açıklamalarla yetinirsek, düşmanın hesaplarını bozacak somut adımlara geçmezsek ve işgalin suçlarını sürdürme, çocukları, kadınları ve yaşlıları tek başına hedef alma kapasitesini sınırlandırmazsak, hiçbir şey değişmeyecek.
İşgalcinin hem kendisi hem de başkaları için çizdiği kırmızı çizgilere meydan okumadığımız sürece, söz konusu dostluk yalnızca bir yalandan ibaret kalacaktır. Böyle bir destek ise dayanışmanın ve sorumluluğun gerçek anlamına ihanetten başka bir şey değildir.
Gazze’ye insani yardım koridoru: Siyasi iradenin gerçek sınavı
İki yılı aşkın süredir bu girişimi farklı dillerde ve bütün platformlarda gündeme getirdiğimi gizlemiyorum. Bugün de aynı öneriyi yeniden dile getiriyorum. Çünkü bu süre içinde yaşanan gelişmeler, ortaya çıkan gerçekler ve karşılaşılan sınavlar, fikrin önemini daha da artırdı. Başlangıçtan itibaren dile getirdiğimiz endişelerin ne kadar yerinde olduğunu da gösterdi.
Bugün yapılması gereken, bölge ülkelerinin birlikte harekete geçmesidir. Bu, siyasi ağırlığı, imkânları ve bağımsız karar alma gücü bulunan ülkelerin oluşturacağı bir ittifak aracılığıyla da gerçekleştirilebilir.
Hatta bölgenin büyük ülkelerinden biri tek başına öncülük ederek bu girişimi başlatabilir ve diğer ülkeleri hem bölgesel hem de uluslararası düzeyde katılmaya davet edebilir.
Bunun için hiçbir belirsizliğe yer bırakmayan açık bir siyasi karar ilan edilmelidir:
“Gazze Şeridi’ne ulaşmak amacıyla güvenli ve sürdürülebilir bir insani yardım koridoru açtığımızı ilan ediyoruz. Bu koridor, İsrail işgalinin herhangi bir şekilde engellemesine veya soykırım ve aç bırakma politikalarını yönlendirmek amacıyla kontrol etmesine tabi olmayacaktır. Birleşmiş Milletler gözetiminde, ilgili ülkelerin katılımı ve uygulamasıyla hayata geçirilecektir. Gazze’ye yalnızca birkaç saat uzaklıkta bulunan ve bunun için gerekli imkânlara sahip olan Türkiye limanlarından hareket ederek doğrudan Gazze’ye ulaşacaktır. Gerekli hukuki, denizcilik ve insani düzenlemeler tamamlanacak; koridorun oluşturulması ve faaliyete geçirilmesine yönelik işlemler bütün insanlık adına derhâl başlatılacaktır.”
Burada ihtiyaç duyulan şey, boş açıklamalar ve etkisiz siyasi tutumlar arşivine eklenecek yeni bir bildiri değildir. Asıl ihtiyaç, açık bir irade ortaya konulması ve bu iradenin hızlı, somut uygulama adımlarıyla desteklenmesidir.
İlk aşamada ortak bir koordinasyon mekanizması oluşturulmalı, Birleşmiş Milletler ve ilgili insani yardım kuruluşlarıyla iletişime geçilmelidir. Deniz güzergâhları belirlenmeli, gözetim ve denetim mekanizmaları oluşturulmalıdır.
Gemilerin ve insani yardım ekiplerinin güvenliği için gerekli güvenceler sağlanmalı ve gereken baskı kurulmalıdır. Yardımların, temel ihtiyaçların ve temel hakların bunlara ihtiyaç duyan kişilere ulaşması ve insani yardım akışının kesintisiz sürmesi güvence altına alınmalıdır. Yardımların engellenmesine, başka güzergâhlara yönlendirilmesine ya da soykırım ve siyasi şantaj aracı olarak kullanılmasına izin verilmemelidir.
Böyle bir iradenin ilan edilmesi ve bunu uygulamaya geçirecek ciddi, acil adımların atılması bile bugüne kadar çaresizliğin ve ihmalkârlığın arkasına sığındığı birçok bahaneyi ortadan kaldırabilir. Aynı zamanda söylem ve tekrarlanan vaatlerin ötesine geçmeyen tutumların gerçek yüzünü açığa çıkarabilir.
Dahası, böylesi bir siyasi iradenin ortaya konulması ve hızla somut adımlara dönüştürülmesi, işgalci gücün ve destekçilerinin hesaplarını değiştirebilir.
Bu durum, onları abluka ve engelleme politikalarını yeniden gözden geçirmeye yöneltebilir. Hatta kendi iradelerinden ve hâkimiyetlerinden bağımsız bir insani yardım güzergâhının kurulmasını önlemek amacıyla kısıtlamaları hafifletmeye ve yardımların Gazze’ye ulaşmasına izin vermeye başlayabilirler.
Girişimin en önemli yönlerinden biri de burada ortaya çıkıyor. Çünkü bu öneri yalnızca Gazze’ye yardım ulaştırmayı hedeflemiyor. Aynı zamanda insani yardım faaliyetlerinin güzergâhları üzerinde işgalcinin kurduğu tek taraflı ve hukuksuz kontrolü elinden almayı amaçlıyor.
Böylece işgalci güç yeni bir siyasi gerçekle karşı karşıya bırakılacaktır: Harekete geçme iradesi ve hakların kullanılması artık onun iznine ve keyfî kararlarına bağlı olmayacaktır.
Öte yandan asıl tehlike, ortaya konulan bu iradenin ilk sınavda geri çekilmesi ya da müzakere ve bekleme süreçlerinde tüketilmesidir. Böyle bir durumda girişimin içi boşaltılır, daha hayata geçirilmeden etkisiz hâle getirilir ve aynı çaresizlik ortamı yeni başlıklar altında yeniden üretilir.
Bu koridor, yıllardır soykırıma, ablukaya ve aç bırakma politikalarına maruz kalan Gazze’ye karşı insani ve İslami bir sorumluluğun yerine getirilmesinden ibaret değildir.
Aynı zamanda siyasi iradenin, savunulduğu söylenen değerlerin samimiyetinin, egemenlik düzeyinin ve bölge ile halkları adına konuşan devletlerin, ittifakların, siyasi ve toplumsal seçkinlerin ve kurumların gerçek ağırlığının sınanacağı bir girişimdir.

Artık sorulması gereken soru, bu ülkelerin Gazze ile dayanışma amacıyla yeni bir açıklama yapıp yapamayacakları değildir. Asıl soru, sivilleri kurtarmak ve onlara yardım ulaştırmak için somut bir karar alma, siyasi, ekonomik ve lojistik imkânlarını harekete geçirme ve sorumluluk üstlenme iradesine sahip olup olmadıklarıdır.
Eğer bu yönetimler, liderler ve gerekli yetki ile imkânlara sahip olan herkes sorumluluklarını yerine getirmiyorsa, bu sorumluluk ortadan kalkmaz.
Resmî makamların karar alma süreçlerindeki başarısızlığı, beklemeye devam etmek için bir gerekçeye dönüştürülemez.
Bu durumda sendikaların, halkların, siyasi partilerin, derneklerin, kurumların, toplulukların ve vicdan sahibi liderlerin harekete geçmesi zorunlu hâle gelir. Bütün bu kesimler, sahip oldukları meşru imkânları kullanarak insani yardım koridorunun oluşturulması ve girişimin sahada hayata geçirilmesi için çalışmalıdır.
Bu güçler, bulundukları konum ve sahip oldukları araçlar doğrultusunda inisiyatif alarak baskı oluşturabilecek sivil ve insani bir ittifak kurmalıdır.
Hükûmetlerden gerekli kararların alınması talep edilmeli, lojistik ve insani destek sağlanmalı, uygulama süreci takip edilmeli ve sorumluluğunu yerine getirmeyenlerden hesap sorulmalıdır.
Böylece girişimin yalnızca makalelerde ve açıklamalarda kalmasının önüne geçilebilir. Aynı zamanda resmî makamların yetersizliğinin değiştirilemez bir kader olarak kabul edilmesi engellenebilir.
Gazze’nin artık daha fazla dayanışma açıklamasına, konuşmaya ve gözyaşına ihtiyacı yok. Uygulamaya geçirilmeyen yeni vaatlere ve güvencelere de ihtiyacı yok. Gazze’nin ihtiyacı, harekete geçen gerçek bir irade, alınan somut kararlar ve sözlerden önce eylemlerle ortaya konulan bir duruştur.
Bu nedenle, kurbanını kurtarmak için suçlunun iznini beklemeyin. Çünkü o suçlu, kurbanı için her köşede yeni bir trajedi, yeni bir ölüm ve yok oluş biçimi yarattı.
İşgalcinin çizdiği kırmızı çizgilerin, iradenizin ve değerlerinizin sınırlarını belirlemesine izin vermeyin. Yıllarca süren çaresizliğin ve ihmalkârlığın, bölgenin ve halklarının tarihine silinmeyecek utanç ve sessizlik yılları olarak geçmesine göz yummayın.
Gazze bugün yalnızca vicdanlarımızın ve bütün değerlerimizin sınandığı bir yer değil. Aynı zamanda tutumlarımızın samimiyetinin, egemenliğimizin gerçek anlamının ve tarih, gelecek nesiller ve Allah karşısındaki sorumluluğumuzun da sınandığı bir yerdir.
Geçtiğimiz yıllarda yaşanan gelişmeler, işgalcinin giderek artan saldırganlığına göz yumulmasının ve Gazze’de en korkunç soykırım yöntemlerini uygulamasına engel olacak bir caydırıcılıkla karşılaşmamasının sonuçlarını açıkça gösterdi.
Bu durum yalnızca Filistinlilerin yaşadığı trajedinin devam etmesine yol açmadı. Aynı zamanda Filistin sınırlarını aşarak bölgenin başkentlerine, güvenliğine ve çıkarlarına uzanmaya başlayan tehlikenin gerçek boyutlarını da ortaya çıkardı.
Çünkü saldırganlık hiçbir bedel ödemeden devam edebildiğinde, caydırıcılık ve hesap verebilirlik mekanizmaları zayıfladığında, sonuçlar yalnızca saldırının başladığı coğrafyayla sınırlı kalmaz.
Saldırganın yayılmacı hedefleri ve oluşturduğu tehlikeler de yalnızca doğrudan hedef aldığı insanları ilgilendiren bir mesele olmaktan çıkar. Aslında bu tehdit en başından beri yalnızca mağdurlarla sınırlı değildi.
Gazze’de yaşananlar yalnızca Filistin için değil, bütün bölge ve hatta dünya için bir uyarıydı. Gazze’yi korumanın bölgenin güvenliğini, istikrarını ve ülkelerin egemenliğini korumanın anahtarı olduğunu anlamayanlar, içinde bulunulan dönemin tehlikesini ancak ateş kendi evlerine ve çıkarlarına ulaştığında fark edebilir.

