Myanmar ordusunun 2016’daki soykırım ve zorla göç suçlarından bu yana süren bitmeyen acı.

Denizleri ve kara geçişlerini aşarak güvenlik ve onur arayışıyla ölüm yolculuklarından sağ kurtulan Rohingya Müslümanları, yalnızca hayatta kalmanın insanca bir yaşam için yeterli olmadığını vurguluyor. Mülteciler, günlerinin ihmal ve belirsiz bir geleceğin gölgesinde tükendiğini ifade ediyor.

Endonezya’nın Pekanbaru kentinde yaşayan Rohingya Müslümanları, Myanmar’daki Budist ordu tarafından 2016 yılında gerçekleştirilen soykırım ve zorla yerinden etme suçlarının ardından hâlâ son derece ağır ve belirsiz koşullarla karşı karşıya. Tehlikeli deniz ve kara yolculuklarıyla hayatta kalmayı başaran pek çok mülteci, güvenlik ve insan onuruna yakışır bir yaşam umuduyla ulaştıkları bu ülkede, uzun ve yıpratıcı bir bekleyişin içine sürüklendiklerini dile getiriyor.

Tehlikeli kurtuluşun ardından ufuksuz bir bekleyiş

Mültecilerin tanıklıklarına göre güvenli topraklara ulaşmak, yaşanan acıların sona ermesi anlamına gelmedi. Aksine bu kez, kaderin belirsizliğiyle geçen zorunlu bir bekleyiş başladı. Bu durum, geleceğe dair korkuları artırırken, aileler ve çocuklar için sürekli bir endişe kaynağına dönüşüyor.

İhmal ve korku, onurlu yaşam umudunu yok ediyor

Rohingyalı mülteciler, içinde bulundukları koşulların ihmal duygusunu derinleştirdiğini ve istikrarlı bir hayat kurma imkânını ortadan kaldırdığını belirtiyor. Mülteciler, gerçek koruma, insani bakım ve kalıcı istikrar sağlanmadıkça yalnızca güvende olmanın insanca bir yaşam kurmaya yetmediğini vurguluyor.

Pekanbaru’daki Rohingya Müslümanlarının yaşadığı trajedi, sığınma yolculuğunun varışla sona ermediğini; aksine kimi zaman daha acımasız bir bekleyişle başladığını gözler önüne seriyor. İnsan onuru uzun bir belirsizlik içinde askıda bırakıldıkça umut yavaş yavaş tükeniyor.