Selahaddin E. Çakırgil’in yorumu:
Bir konferans için, 12 Ekim öğle vakti, hızlı trenle Ankara’ya indikten hemen sonra akşam saat 20.00’de kapılar kapanıncaya kadar, vaktim Meclis’te geçti ve İstanbul m.vekili Hasan Turan’ın odasında bir süre oturdum ve yığınla dertli insanların feryadını ben de dinlemiş oldum.
Özellikle de 15 Temmuz Darbe Hıyaneti’nden sonra, kamudaki vazifelerinden atılan veya açığa alınanlarla yakınları, dertlerini dinletebilecek bir merci arıyorlar.
‘Kimse benim yoğurdum ekşi..‘ demiyor, tabiatiyle..
İnsan sanabilir ki, herkes mâsum ve mağdur.. Elbette öyle de değil.. Ama, bir tek kişiye bile haksızlık yapılmaması asıl olmalı.. İdeal Devletle eşkıya arasındaki temel fark da bu noktada ortaya çıkmaz mı?