GÜNAY BULUT / HAKSÖZ HABER
Odaya girdiğimde camdan dışarı bakıyordu. Kapı sesine, bana çevirdi başını. Beyaz örtünün çevrelediği zayıf yüzü narin bir bahar papatyasını andırıyordu. Sarılığı gözlerine kadar ilerlemişti. Gülümseyerek,
‘Geldin mi? Ben de Fatih Camii’ni seyrediyordum. Akşam namazını orada kılıp geri gelsem ne güzel olur, diye geçiriyordum, içimden. Şu serum da bitmedi daha.’
‘Geleceğiz elbet. Kardeş kardeşini görmeye gitmez mi hiç?’ diyemedim.
Nefesine doyamıyor gibi sarsıldı. İlaç portu yerinden oynamasın diye sol elini iman tahtasının üstüne koydu. Öksürüğe tutuldu. Ardındaki yastığı yükselttim. Yavaş yavaş sırtını sıvazladım. Dudağına uzattığım bardaktan birkaç yudum su içti. Sakinledi.
‘Oğlum, az önce çıktı. Senin geleceğini duyunca bu akşam izinli olduğuna sevinip arkadaşını aradı. Genç işte,’ diyerek tebessüm etti.