Ramona Wadi / MEMO

BM Genel Sekreteri Sözcüsü Stephane Dujarric, geçen hafta İsrail’in Lübnan’daki savaşıyla ilgili bir basın toplantısında sorulan bir soruya yanıt olarak, “Lübnan bir başka Gazze olamaz” dedi. Bu ayın başlarında, İsrail Maliye Bakanı Bezalel Smotrich, Gazze’de hâlihazırda devam eden ve genişleyen işgalin yanı sıra, İsrail’in ilan edilmemiş sınırlarını Suriye ve Lübnan’a doğru genişletme planlarından açıkça bahsetti. İsrailli bakanlar ayrıca Gazze’de uygulanan taktiklerin Güney Lübnan’da da uygulanacağından bahsetti.

Dujarric’in açıklaması, BM söylemindeki çelişkiler kadar ağırlık taşıyor. Lübnan bir başka Gazze olamaz, ancak BM, İsrail’in sınırlarını genişletmesini ve ölü sayısını artırmasını engellemek için hiçbir şey yapmıyor. Bu açıdan Lübnan, Gazze ile aynı durumda – BM’nin sessiz suç ortaklığı, bu iki durumu karşılaştırılabilir kılıyor.

Ancak, Ekim 2023'ten bu yana hiçbir BM yetkilisinin Gazze ile ilgili bir karşılaştırma yaparak uyarıda bulunduğunu duymadık. BM Genel Sekreteri Antonio Guterres veya Dujarric ne derdi? Gazze bir başka Gazze olamaz mı? Gazze'nin giderek artan bir şekilde çektiği acılarla karşılaştırılacak hiçbir şey yoktur.

İsrail, BM’nin insan haklarının sözde koruyucuları kılığına girmiş eski sömürgeci güçlerin mirasını oluşturduğu için, soykırımın sadece mümkün değil, aynı zamanda kabul edilebilir bir şey olduğuna karar verdi.

Dujarric'in böyle bir açıklama yapabilmesi için BM'nin sorumluluk alması gerekir. Uluslararası toplum, İsrail'in Gazze'deki soykırımını durdurmak için gerçekten çaba göstermiş olsaydı, Dujarric böyle bir karşılaştırma yapamazdı. BM, İsrail'in sömürgeci şiddeti ve soykırımıyla Filistinliler için orada yaratılan gerçekleri tamamen görmezden gelerek, Gazze'yi diğer gerçeklikler için sadece bir referans haline getiremezdi.

Her an, BM’nin zımni onayıyla Gazze, bir başka yıkılmış Gazze’ye dönüşebilir. 2014’teki “Koruyucu Kenar” Operasyonu’ndan Ekim 2023’te başlayan soykırıma kadar, İsrail Gazze’yi kısmi yıkımdan neredeyse tam bir yıkıma sürükledi. Dujarric’in Lübnan’a yönelik sözde endişesi ve burayı Gazze ile karşılaştırması, Gazze’deki soykırımı daha da normalleştiriyor. Mesele soykırıma karşı mutlak bir tavır almak değil, soykırımcı taktiklerin Lübnan'da tekrarlanmamasını sağlamaktır; bu da Gazze'yi güncel bir referans noktası haline getirir. Aradaki fark şudur: Lübnan bir başka Gazze olamazken, Gazze sadece cezasızlığı değil, tam bir normalleşmeyi de beraberinde getiren bir soykırımın referansı olmaya zorlanmıştır. Ve soykırımın normalleşmesi Gazze'ye özgüdür.

BM retoriğinde Gazze güncelliğini/alakasını koruyor ancak önemini değil.

Lübnan, Filistinlilerin çektiği acıları çekmemelidir. Ancak, Gazze’deki Filistinlileri soykırımdan korumak için uluslararası yükümlülük, gelecekte benzer İsrail sömürgeci saldırılarında herhangi bir referans ihtiyacını gölgede bırakmış olmalıydı.

BM yetkililerinin bu tür açıklamalar yapabilmesi için, BM’nin İsrail’in Gazze’de soykırım yapmasına izin verdiği açıklığa kavuşturulmalıdır. Bu seçicilik – pratikte değil, söylemde – BM’nin, İsrail’in Gazze’yi etnik olarak temizlemek için kullandığı tüm taktiklere nasıl göz yumduğunu, soykırımı sadece Gazze bağlamında normalleştirdiğini göstermektedir. İsrail, uluslararası düzeyde daha iyi bir söylemsel çelişki isteyemezdi. BM’nin altta yatan mesajı, soykırımın bir savaş suçu olduğu – Gazze hariç her yerde!

*Ramona Wadi, bağımsız araştırmacı, serbest gazeteci, kitap eleştirmeni ve blog yazarıdır. Yazıları Filistin, Şili ve Latin Amerika ile ilgili çeşitli konuları kapsamaktadır.