Zehra Türkmen / Haksöz Haber

Hayat bazen insana birbirine zıt gibi görünen duyguları aynı zaman diliminde yaşatarak faniliğin ve hikmetin derinliğini hatırlatıyor. Biz de Fahite Ablamızın vefatından hemen önce böyle bir tecrübeye şahit olduk. Kurban Bayramı’nın dördüncü günü akşamı torunumuzun dünyaya gelişiyle büyük bir sevinç yaşamış, yeni bir hayatın ilk nefesine tanıklık etmiştik. Henüz bu mutluluğun heyecanı yüreğimizde tazeyken, ertesi sabah saat sekiz buçukta Vahide Ablamızın vefat haberini aldık.

Bir gün içinde hayatın iki büyük hakikatiyle karşılaşmıştık. Bir tarafta doğumun sevinci, diğer tarafta ölümün hüznü vardı. Bir tarafta dünyaya gözlerini açan bir yavru, diğer tarafta Rabbine kavuşan bir mümine… Hayatın başlangıcıyla sonunu, kavuşmayla vedayı adeta peş peşe yaşamış olduk.

Belki de Rabbimiz bize fıtratın ve sünnetullahın değişmeyen hakikatlerinden birini yeniden gösteriyordu. Doğum nasıl yeni bir başlangıcın ve ilahî rahmetin müjdesiyse, ölüm de dünyanın geçiciliğini ve ahiret yurdunun hakikatini hatırlatan bir çağrıydı. Sevinç de hüzün de aynı Rabbin takdiri içinde anlam kazanır. Bizler de bu iki duyguyu art arda yaşayarak hayatın ne kadar ince dengeler üzerine kurulduğunu bir kez daha hissettik.

Böyle zamanlarda insan, geride kalan izlerin ve gönüllerde yaşayan hatıraların kıymetini daha derinden fark ediyor. Fahite Abla da mü’mine olma sevdalısı bir yürekle ardında bıraktığı güzelliklerle, dokunduğu hayatlarla ve gönüllerde yer eden samimiyetiyle hatırlanacak insanlardan biriydi.

Yazının devamı>>>