İbrahim Sediyani

İbrahim Sediyani

Yazarın Tüm Yazıları >

Röportaj

A+A-

   

    (Hollanda’dan yayın yapan “Karakoçan İnfo” (www.karakocan.info) sitesi, geçtiğimiz günlerde bizimle bir ropörtaj yaptı. Oldukça keyifli geçen ropörtajda Haksöz’le ilgili hoş sorular da soruldu. Söyleşiyi sevgili Haksöz okuyucularıyla paylaşmak istiyorum.

 

     Daha önce, Haksöz’deki 50. yazımda, “okuyucularla başbaşa sohbet” tarzında “özel bir yazı” yazacağımı bildirmiştim. Ropörtajda bana sorulan sorular ve verdiğim yanıtlar, böyle bir yazı kaleme almayı bir anlamda gereksiz hale getirdi. Zira o yazıda kaleme almak istediklerimi, bu söyleşide genel olarak söyledim. Bu yüzden, o yazıyı yazmak yerine, bu ropörtajı size okutmayı daha uygun gördüm. İşin en güzel yönü ise, ropörtajın zamanlamasıydı. Çok ilginç bir tevafuk sonucu ropörtaj, Haksöz’deki 50. yazı sırasına denk geldi. Bir önceki yazım olan “Basra Gelini” adlı şiir, benim Haksöz’deki 49. yazımdı. Böylece bu ropörtaj, gerçekten de Haksöz’deki 50. yazım oluyor.

 

     Yazacağıma dair size söz vermiştim. Yazsaydım, benzer şeyler söyleyecektim, bu yüzden “özel 50. yazı” niyetine sizinle bu “özel ropörtajı” paylaşıyorum. Ben sohbetten büyük keyif aldım, dilerim siz de okurken aynı keyfi alırsınız. – İ. S.)

 

 

     - İbrahim Sediyanî kimdir?

 

     - Bana sorulacak en zor soruyu sordunuz. Bir insana kendi kendini tarif ettirmek, onu zor durumda bırakmaktır. Sonuçta o kişi aynanın karşısına geçip yapmayacaktır bunu.

 

     Özellikle ortaokul dönemlerindeki yazılı sınavlarda, çok “kazık” sorular ile karşılaştığımız zaman, sınava başlamadan önce öğretmene, “hocam, istediğimiz sorudan başlayabilir miyiz?” diye sorardık. Ama röportajda öyle bir şansınız yok tabiî ki.

 

     İbrahim Sediyanî sıradan, herhangi biridir. Sizin, benim gibi bir insandır. Ben nasılsam, O da öyledir. Ayırt edici özellikleri, gerçekçi olmayı bir türlü öğrenememesi, haddinden fazla idealist olması, mevcut dünyanın içinde değil de sürekli olarak hayâl ettiği dünyada yaşaması, hayata daima iyimser bakması, bardağın hep dolu tarafını görmesidir. Bir de gerek yaşam çizgisi, gerekse meslekî konumu itibariyle her çeşit insanla tanışması, farklı dînî ve ideolojik çizgide, farklı etnik ve coğrafî kökenden toplumların arasına karışması, birlikte olması, ama en önemlisi de, girdiği her toplumda bir şeyler öğrenebilmesi, karşılaştığı her farklı insandan bir şeyler kapabilmesidir. Bu da O’nu herkesin dilini konuşabilen bir insan yapıyor.

 

     Yaptığı faaliyetler ve yürüttüğü çalışmalar noktasında ise İbrahim Sediyanî, okumayı yaşamanın can damarı olarak gören, araba kullanırken bile bir şeyler okuyan bir okuyucu, yazı yazarken yaşadığı keyfi hiçbir şeyde yaşamayan, kalemle arasında nikâh kıymış bir yazar, toplumsal yapılar, kavimler ve milletler konusunda onca donanımına rağmen o toplumları meydana getiren bireyleri ve insanları tanımakta büyük güçlük çeken ve insanları tanıma noktasında hep cahil kaldığı için sürekli zararlı çıkan bir sosyolog, mesleğine âşık olan ama sürekli “savaş muhabiri” olma düşü kuran bir gazeteci, neresi en tehlikeliyse ve en çok geri kalmışsa oraya gitmek isteyen bir gezgin ve içi boş bir kalple en güzel aşk şiirleri yazabilen bir şâirdir.

 

- Gazeteci ve yazarsınız. Bu mesleğe severek mi başladınız?

 

     - Evet, severek başladım. Kendim tercih ettim. Hayatım boyunca hayâlini kurduğum meslek buydu ve elde ettim, elhamdulillah. Kendimi bildim bileli yazıyorum. Bu aslında benim hobim, özel zevkimdir. Bugün yeryüzünde 6 milyar insan yaşıyor ve bunların çok azına kendi hobisini meslek olarak yapmak nasib olmuştur. Ben de bu şanslı azınlık içinde olduğum için inanılmaz mutluyum. Alemlerin rabbi olan Allâh’a ne kadar şükretsem, azdır.

 

     - İdealleriniz nedir ya da neydi?

 

     - Meslek ve kariyer noktasında konuşuyorsak, hayatta hedeflediğim her şeyi başardığımı söyleyebilirim. Neyin hayâlini kurduysam elde ettim, hangi mutluluğu tatmak istedimse tattım. Geçmişte hedefleyip de ulaşamadığım hiçbir yer kalmadı. Öyle bir noktaya geldim ki, hedefsiz, hayâlsiz, düşsüz kaldığımı fark ettim. Bundan sonrası için kendime yeni hedefler belirlemek, yeni düşler kurmak zorundayım, o noktaya geldim.

 

     Hayâlci, aşırı derecede idealist bir insanım. Hayata optimist bakarım, karamsarlık nedir bilmem. En olmadık durumda en olmayacak arzular peşinde koştum, ama hepsini gerçekleştirdim. Başardığım hedefler, hedef olarak seçtiğim zaman etrafımdakilerin bana güldüğü, benimle dalga geçtikleri, beni “olmayacak fanteziler peşinde koşmakla” suçladığı hedeflerdi.

 

     Başarıya giden yolda dûânın büyük gücüne inanan bir insanım. Dûâ, müthiş bir enerji, muhteşem bir kudret. Bugüne dek Allâh’a hangi dûâyı ettiysem kabul oldu; kabul olunmayan bugüne dek bir tane bile dûâm yok benim.

 

     En etkileyici dûâ, başkalarının sizin için yaptığı dûâdır. Sizin kendiniz için yaptığınız dûâ ile bir başkasının sizin için yaptığı dûâ, derece olarak aynı değildirler. Başkaları size dûâ ederse, o dûâ muhakkak kabul olur.

 

     2005 Ramazanı’nda Pakistan’da 87 bin kişinin hayatına mal olan büyük depremden üç ay sonra, Ocak 2006’da bu ülkeye gittim. Bir hafta orada kaldım, Kurban Bayramı’nı orada geçirdim. Depremzedelere yardım etmek amacıyla tek başıma gittim oraya. Almanya’daki rahatlığı bırakıp, benden 6 bin kilometre ötedeki bu ülkeye, Keşmir’e gittim. Dünyanın en yüksek yerleri olan Himalaya Dağları’na, hem de Ocak ayında, kışın ortasında. Tamamen kişisel inisiyatifimle gitmiştim, hiçbir kuruluş veya derneğe bağlı kalmadım. Âîlemin, çocuklarımın rızkından kesip muhtaç durumdaki o insanlara götürdüm. Bir kamyon dolusu mal dağıttım, 2 bin Avro sadaka götürdüm, 28 adet kurban kestim. Orada bulunduğum bir hafta boyunca binlerce insanın hayır dûâsını aldım. Kadın, erkek, yaşlı, çocuk, binlerce kişi bana dûâ etti.

 

     İnanır mısınız, Pakistan’a gidip geldikten sonra birdenbire bütün hayatım değişti. Yerin en alçak yerlerinde, bataklığa saplanmış haldeyken, bir de baktım ki zirvelere yükselmişim. Sihirli bir el değmiş gibi, birdenbire bütün hayatım değişti. Sıradan, kendi halinde yaşayan bir insanken, Türkiye’de birçok insanın tanıdığı, her kesimden insanın okuduğu bir yazar oldum. Almanya’da bir yandan hamallık yaparak, kamyon boşaltarak, döner keserek ve hatta tuvalet temizleyerek geçimini sağlamaya çalışan vasıfsız bir işçiyken, o ülkede gazeteci ve yazar oldum. Bilek gücüyle rızkını kazanan bir insanken, rızkını kalemiyle kazanan bir insan mertebesine çıktım. Almanya’da “en alttakiler” sınıfındayken, Almanya’nın en üst tabakasına dahil oldum, “elit kesim” arasına girdim.

 

     Nasıl olduğunu ben de anlamadım. Her şey birdenbire oldu. Pakistan’a gidip geldim ve hayatım değişti. Kesin bildiğim şu ki, Pakistan’da aldığım dûâlar benim hayatımı bir anda değiştirdi. Pakistan’da yaşadıklarımı ve yaptıklarımı gezi yazısı olarak “’Muzaffer’ Bir Komutan Gibi ‘Âbâd’ Fethetmenin Yolu, ‘İslâm’ İle ‘Âbâd’ Olmaktan Geçer” adıyla Haksöz’de yazdım. Haksöz yazılarına bununla başlamıştım, sitedeki ilk yazımdır.

 

     16 yıldır yazarlık yapıyordum ama sadece belli bir çevrenin içinde bilinen bir isimdim. Pakistan’dan döndükten sonra yazmaya başladığım ve iki yıldır yazarlık yaptığım Haksöz sayesinde hatırı sayılır bir saygınlığa kavuştum, her kesimden binlerce insana ulaştım, onlar da bana ulaştı. Haksöz’de “İnanırsak Başarırız” diye bir makale yazmıştım. Kimse farkına varmamıştı ama ben o makalede aslında kendimi yazmıştım, sözünü ettiğim şahsiyetlerin öykülerini değil, kendi yaşam öykümü kaleme almıştım.

 

     - Haksöz’deki yazılarınız neden bu derece büyük ilgi görüyor? Okuyucular neden sizin yazılarınıza ilgi gösteriyorlar? Sizin kaleminizi farklı kılan nedir? İnsanların diğer yazarlarda arayıp da bulamadığı ama sizde buldukları ne olabilir?

 

     - İnsanların benim yazılarımda bulduklarını diğer yazarların yazılarında bulamamaları gibi, diğer yazarların yazılarında bulduklarını benim yazılarımda bulamamaları da bir realitedir. Yani tek taraflı değil, işteş bir durum sözkonusu. Elbette her yazarda her şeyi bulabilmek mümkün değil; bunun gibi her yazarın de kendine özgü bir üslûbu, anlatımı vardır. Her ses sanatçısının farklı bir gırtlak yapısına sahip olması gibi, her forvet oyuncusunun kendine özgü bir topa vuruş tekniğinin olması gibi.

 

     Haksöz’deki yazılarım beklediğimin ve umduğumun çok üzerinde ilgi gördü. Siteye yazılan yorumların haricinde kişisel hotmail adresime de çok mail alıyorum. En önemlisi, sadece Haksöz için kaleme aldığım yazıları, Haksöz’de yayına girdikten çok değil, sadece birkaç gün sonra farklı farklı sitelerde görüyorum. Her yazımı mutlaka birçok site de alıntılayıp kendi sayfalarında yayınlıyorlar. Bu tabiî ki beni mutlu ediyor.

 

     Yazılarımı büyük bir titizlikle yazıyorum. “Şu ortamda fazla özenip ekstradan emek harcamak saçmalıktır” veya “nasıl olsa şunun okuyucu kapasitesi şu kadar” ya da “aman niye kendimi yıpratayım ki, bunun için şuradan buradan araştırma yapayım ki” veyahut da “oturup gündeme ilişkin bir şeyler karalayayım, yarım saat içinde yazıyı bitirip göndereyim ve kurtulayım” gibi bir düşüncem kesinlikle ama kesinlikle yok. Okuyucuya saygısı olmayan bir yazar, bence hiç eline kalem bile almasın. “Makale yazmak” iddiasıyla eline kalem alan bir yazar, şayet yazısını iki saat içinde bitirip yayıncı kuruluşa gönderiyorsa, bence o kişi herhangi bir yere yazı yazmayı bıraksın; illa da “kalem oynatmak” istiyorsa, gitsin, uzaktaki bir ahbabına veya yakınına mektup yazsın. Bu söylediklerim tabiî ki haftalık, 10 günlük veya 15 günlük yazanlar için geçerli. Günlük makale yazanlar bunun dışındadır.

 

     Yazılarımı emek vererek tamamladığımın okuyucular farkında. Bahsettiğiniz “ilgi” bundan dolayı olabilir. Okuyucu biliyor. “Görmez” sandığınız her şeyi görüyor. Bakın, size bazı örnekler vereyim: “Sediyani ile Devr-i Âlem” adlı makalemi aylarca süren bir çalışma sonucu bitirdim. Bugün hangi yazar, bir internet sitesinde yazacağı bir yazı için günlerce, haftalarca değil, aylarca emek verir? Belki vardır ama ben tanımıyorum. Bir makale için aylarca emek sarfettim; şehir kütüphanesinde sayısız kitaplar karıştırdım; bir makale için 100’den fazla kitaba başvurdum. “Pakistan Modeli” adlı makalem için bir ay emek harcadım; bu makaleyi yazabilmek için 15 kitap okudum. “FİFA Dünya Kupaları’nda İslâm Ülkeleri” adlı yazı için 3 hafta harcadım. “İnanırsak Başarırız” için yine aynı süre miktarınca çalışma yaptım.

 

     Bir de şu var: Yazılarıma kendi duygularımı ziyadesiyle katıyorum. Bu da okuyucunun hoşuna gidiyor. Okuyucular yazılarında kendilerine ait bir şeyler buluyorlar. Yazılarımı sohbet havasında yazıyorum, sanki karşımda birileri oturuyor ve ben onlarla sohbet ediyormuşum gibi yazıyorum.

 

     Güncel konularda pek yazmıyorum. Daha doğrusu, herkes yazdığı için ben yazmıyorum. Ben hep farklı şeyler yazmak, değişik şeyler söylemek istiyorum. Okunup iki gün sonra unutulacak yazılar değil, kalıcı şeyler yazmak istiyorum.

 

     Okuyucularım hakkında yüzeysel de olsa biraz fikir sahibiyim. Okuyucularımın bir kısmı siteye yorum yazıyor, bir kısmı bana mail çekiyor, bir kısmı da beni isim listelerine ekleyip MSN’de sohbet ediyor benimle. Bu öncüller üzerinden yaptığım gözlem çok ilginçtir: Beni okuyan, seven, takip eden okuyucular içinde, benimle aynı düşünce ve çizgide olmayanların sayısı, olanların sayısından daha fazla. Bunu hayretler içinde gözlemledim. Ben İslâmî bir yazarım ama yazılarım, İslâmî olmayan veya o düşünceyi taşımayan insanlar tarafından daha çok ilgi görüyor.

 

     Bakın, bir şey daha: “Çocuklarımız Aç” adlı yazım Atatürkçü sitelerde, “Nehirler ve Dikenliteller” adlı yazım sosyalist sitelerde, “Arap Devletlerinde Bayrağa Saygı da mı Yok?” adlı yazım Türkçü sitelerde, “Kürdistan Toprağı Risâlet ve Medeniyet Kokuyor” adlı yazım Kürtçü sitelerde, “Bugün İkimiz de Ermenî’yiz Abdullâh Kardeş” adlı yazım Ermenî sitelerinde, “Bedensel Engellilere Karşı Niçin Anlama Engelliyiz?” adlı yazım ise özürlüler ile ilgili veya çocuk ve âîle ile ilgili birçok resmî ve ğayr-i resmî kurumlara ait sitelerde yayınlandı.

 

     - Haksöz (www.haksoz.net) dışında bir de Ceylan Pınarı’nda (www.ceylanpinari.com) yazıyorsunuz. İkinci bir platformda yazmaya neden ihtiyaç duydunuz?

 

     - Haksöz’de yazdığım süre boyunca birçok siteden teklif aldım. Bunların arasında İslâmî çizgide olmayanlar da bulunuyordu. Ancak hepsini reddettim, lâkin “Haksöz’deki yazılarımı kaynak göstermek koşuluyla kendi sitenizde yayınlatabilirsiniz” dedim. Fakat “bize de yazın” tekliflerine pek yanaşmadım. Bunların arasında ücret teklif edenler bile vardı. Buna rağmen etmedim. Sonuçta aynı frekansta yazacaktım; böyleyken, niye iki ayrı alanda top koşturayım ki? Ne gerek var? Aynı iş için iki defa yorulmak demekti bu; ya da aynı işi iki defa yapmak.

 

     Ancak Ceylan Pınarı’ndan teklif alınca hemen kabul ettim, hiç düşünmedim bile. Sonuçta farklı bir alandı o. Belli bir düşünce etrafında bir araya gelen insanların kurduğu bir site değildi. Bir yerleşim birimine ait bir siteydi. O insanlar “şu düşüncede” olmalarıyla değil, “şuralı” olmalarıyla bir araya gelmişlerdi.

 

     Haksöz’de siyasî, itikadî, iktisadî, içtimaî, velhasıl sonuna “-î” ekini koyabileceğiniz hemen her alanda makaleler yazarken, Ceylan Pınarı’nda daha çok insanın iç dünyasına, rûhuna, duygularına hitab eden yazılar yazıyorum.

 

     Haksöz ve Ceylan Pınarı yazılarım arasında nasıl ki fark varsa, o yazıları yazmak arasında da fark vardır, yani yazarı olarak benim açımdan. Şöyle: Haksöz yazıları beni yoruyor, Ceylan Pınarı yazıları ise tam tersine dinlendiriyor. Tamamen zıt etkileri oluyor üzerimde. Biri yoruyor, biri dinlendiriyor.

 

     - Bir gazeteci ve yazar olarak, sizce, Türkiye’deki basın ve edebiyat dünyasının en büyük talihsizliği nedir?

 

     - Basın ve edebiyat dünyamızın en büyük talihsizliği, okuması olmayanların yazar, yazması olmayanların gazeteci yapılmasıdır.

 

     - Kaç yıldır Karakoçan dışındasınız?

 

     - 13 yıldır Almanya’dayım. Ondan önce 1 yıl Eskişehir’deydim, ondan da önce 2 yıl Diyarbakır’daydım, daha önce ise 3 yıl İstanbul’daydım. Sanırım epey oluyor ama arada bir “sıla-i rahim” yapıyoruz tabiî ki.

 

     - Yaşadığınız yeri nasıl seçtiniz?

 

     - Üniversite okumak için geldiğim Almanya’da evlendim ve böylece burada kaldım.

 

- En son ne zaman Karakoçan’a gittiniz?

 

     - En son 2006 yılının Ramazan ayında gittim. Almanya’da yengem (abimin hanımı) vefat etti. 43 yaşındaydı ve kanser hastasıydı. Cenazesini götürdük ve 10 gün kadar kaldım. Bu olayı Haksöz’de “Bir Yanı ‘Düğün’, Bir Yanı ‘Ölüm’dür Hayatın” adlı yazımda anlatmıştım.

 

     - Karakoçan’da eksikliğini gördüğünüz başlıca 3 şey nedir?

 

     - En büyük eksiklik, ilçede bir kütüphanenin olmayışı. İkincisi, ilçenin yayın organı bir gazetenin bulunmaması. Bir diğeri ve aslında en önemlisi de, bilhassa “çarşı” olarak adlandırdığımız kent merkezinde mevcut olan “feodal kürsü kültürünün”, işyerlerinin bulunduğu bu merkezi sadece erkeklere mahsus bir yaşam alanı haline getirmesi ve bayanların, hele hele tek başına alışverişe çıkmaktan çekinmesi, hatta ciddî olarak korkması.

 

     - Karakoçan’la ilgili unutamadığınız anınız var mı?

 

     - Olmaz olur mu? Çoktur. İstanbul’da lise okurken, sömestri tatilinde memlekete dönüyorduk. Urfalı bir arkadaşım vardı, illa “birlikte yolculuk yapalım” dedi. O Urfa’ya gidecekti, ben ise Karakoçan’a. “Urfa Cesur” adlı otobüs şirketinden Gaziantep’e iki bilet aldık. Anteb’e kadar birlikte yolculuk yapacak, orda ayrılacak ve herkes kendi memleketine gidecekti. İstanbul – Harem Otogarı’nda ikindi vakti başlayan yolculuk, ertesi gün öğle 12:00 sularında Anteb’de bitti. Gaziantep’te iner inmez, her birimiz kendi memleketimize bilet almaya çalıştık. Urfa’ya saat başı araç vardı ama Karakoçan’a yalnızca bir otobüs, o da akşam 19:00’da kalkıyordu. Yani 7 saat sonra. Böyle olunca arkadaşım da mecburen o saat için kendine bilet aldı. Beni Gaziantep’te yalnız bırakacak hali yoktu tabiî ki, sonuçta O getirmişti beni oraya. 7 saat boyunca Anteb’de dolaştık. Boş bir arsada maç yapan insanların arasına karışıp onlarla futbol oynadık, Beslenspor basketbol kulübünün antrenmanını izlemeye gittik. Sözünü ettiğim tarih, Ocak 1989. Gaziantep’teki “Beslen” makarna firmasının spor kulübü olan Beslenspor’un Türkiye 1. Basketbol Ligi’nde şampiyonluğa oynadığı yıllardı. Hatta lakabı da vardı, “Güneydoğu’nun Gururu Beslenspor” deniyordu.

 

     Saat 19.00’da ikimizin yolları ayrıldı, yalnız kaldım. Karakoçan’a doğru yolculuğum başladı. Gaziantep’ten yola veren otobüsüm, geceyarısı 03:00 gibi Karakoçan ilçe merkezine vardı. Elimde iki çanta olduğu halde otobüsten indim ve kent merkezine biraz uzak olan evime doğru yürümeye başladım. Henüz 16 yaşındaydım. Ocak ayıydı, yerde yarım metrelik kar vardı, çok soğuktu. Vakit geceyarısıydı ve dışarıda hiç kimse yoktu. Neyse, içimdeki korku ile beraber hızlı adımlarla yürümeye başladım.

 

     Tam bizim mahalleye yeni girmiştim ki, yolda, 4 tane yabanî kurdun saldırısına uğradım. Bilirsiniz, kış gecelerinde dışarısı pek güvenli değildir. Aç kurtlar bazen yerleşim birimlerine inerler. Açlıktan olacak, dilleri dışarıya sarkmış ve ağızlarından salya akan, üstelik bayağı iri cüsseli tam dört tane kurt, vahşî kurtlar, aynı anda üzerime fırladılar. Kurtlar üzerime atladıklarında tamamen boğazıma nişan alıyorlardı, kocaman dişleriyle boğazımdan yakalamaya çalışıyorlardı. Her bir elimde bir çanta vardı. Havadaki kurtlara elimdeki çantaları nasıl savuruyor, nasıl vurup yere indiriyordum onları, halen dahi o günü düşündükçe akıl – sır erdiremiyorum gerçekten. Demek ki ecel gelmeyince olmuyormuş. Fakat kurtlar çok çevikti, yere indirdiğim her bir kurdun düştüğü yerden kalkıp tekrar saldırması arasında saniye bile geçmiyordu. Düşünün: Ocak ayı, yarım metrelik kar var, hava buz gibi, eksi kim bilir kaç derece ve vakit, geceyarısı 03:00 suları. Hiç kimse yok, herkes uyuyor, Allah’ın bir kulu bile uyanık değil.

 

     Kurtlarla boğuşmam saniyeler mi, dakikalar mı sürdü bilmiyorum ama işte biraz sonra ihtiyaç duyduğum o mucize gerçekleşti. O gece mahallenin bütün köpekleri bir araya gelmişler, grup halinde dolaşıyorlardı. Kurtlar beni parçalamaya çalışırken, birden, sayılarının 10 – 15 arası olduğunu tahmin ettiğim köpekler aynı anda kurtlara saldırmaz mı? Müthiş bir meydan muharebesi oldu? Kurtlar kaçmaya başladılar, köpekler de peşlerinden onları kovaladı.

 

     Ben alelacele kendimi hemen yakınımdaki tavuk kümesine attım. Kümeste saklanmaya başladım. Korkudan tir tir titriyordum, dişlerim biribirine vuruyordu. Gözlerimden korkudan yaşlar dökülüyor, hatta gözkapaklarımın titreşim içinde olduğunu hissediyordum. İçi tavuk dolu kümesin içinde saatlerce bekledim, o soğukta. Dışarıdan hiçbir ses gelmiyordu ama ben kümesten çıkmaya korkuyordum. Saatler sonra etrafın gittikçe aydınlanmaya başladığını fark ettim. Derken, ezan okunmaya başladı. Kış mevsiminde günler kısadır, sabah namazı vaktinin ne kadar geç girdiğini bilirsiniz. Ona göre, kümesin içinde kaç saat kaldığımı hesaplayın. Ben hâlâ çıkmaya korkuyorum. Az sonra ayak sesleri işittim. Camiîye gitmekte olan biri hemen önümdeki yoldan yürüyüp geçti.

 

     Bundan cesaret alarak çıktım kümesten ve hızlı adımlarla eve doğru yürümeye başladım. Evimin kapısını çaldım. Kapıyı açan annemin beni görürkenki halini hiç unutmam. Kadıncağız donup kalmıştı. Yüzüm korkudan sapsarıydı. Üstüm başım ise baştan sona tavuk pisliği olmuştu.

 

     Olanları anlattım, dehşete düştüler. O gün hiç dışarı çıkmadım. Uyudum ve bütün gün evde, sobanın önünde oturdum. Hem korku psikolojisini üzerimden atmamış, hem de dün geceden dolayı soğuk almıştım. Ancak ertesi gün çıkabildim kent merkezine. İlçede beni gören, koşar adım yanıma gelip “geçmiş olsun” diyordu. Kısa sürede olay duyulmuş, ilçede herkes başıma geleni konuşuyordu.

 

     - Karakoçanlı olduğunuz için gurur duyduğunuz 3 şey nedir?

 

     - İslâm’da gurur yoktur. Bir müslümanda gurur olmaması lazım. Şuralı veya buralı olmak, şu kabileye, etnik kökene sahip olmak, şu coğrafyada doğmak, hiçbir zaman üstünlük veya ayrıcalık sebebi olamaz. Karakoçanlı veya Solhanlı olmak, Elâzığlı, Trabzonlu, Antalyalı veya Ispartalı olmak, Türk, Kürt, Laz veya Arap olmak, sarı saçlı ya da esmer olmak, erkek veya kadın olmak ne övünülecek bir şeydir, ne de utanılacak bir şey.

 

     İslam, ırka veya kavmî kökene göre, doğduğu coğrafyaya, ait olduğu âîleye veya aşirete, kabileye göre üstünlüğü kabul etmez, kavim ve ırk dâvâsı gütmeyi de “cahiliye” olarak niteler. Allâh-û Teâlâ, “üstünlük ancak takva iledir” buyuruyor. Yani, “kim ki en çok Allâh’tan sakınırsa, kim ki O’nun âzîz dinini en güzel şekilde yaşarsa, kim ki İslâm’a daha çok hizmet ederse” üstün olan odur. Üstünlük, Allâh’a secde ile olur, kula kulluk etmeyi reddedip yalnızca Allâh’a kulluk etmekle olur. Soyadından veya sürdüğü arabanın plakasının 23 plakalı olması, 24, 25 veya 26 olması ile değil. Misak-ı Millî sınırları içinde doğmuş olmak, Orta Asya’dan at sırtında dörtnala gelmiş olmak veya Mezopotamya’nın yerlisi olmakla değil. Solaryuma gitmeye ihtiyaç bırakmayacak denli güzel bir cilt rengine sahip olmakla değil. Cinsiyete bağlı olarak da değil, mavi veya pembe nüfûs cüzdanına sahip olmakla da üstünlük olmaz. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olmak, Suriye Arap Cumhuriyeti vatandaşı olmak, İran İslam Cumhuriyeti vatandaşı olmak, Federal Almanya Cumhuriyeti vatandaşı olmak veya Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’nin vatandaşı olmak da değildir. Örnek olarak zikrettiğim devletler arasında derece farkı ve üstünlükten söz edilebilir, ancak sırf o devletin vatandaşı olarak doğdu diye insanları arasında değil. Cüzdanınızın şişkinliği veya yediğiniz lokmanın büyüklüğüne göre de üstünlük olmaz.

 

     İslâm’da siyâhın beyaza, kadının erkeğe, Kürd’ün Türk’e, Yüksekovalı’nın Gökçeadalı’ya, fâkirin zengine “takva”dan başka hiçbir üstünlüğü olamaz. Olduğunu kabullenmek, cahiliyedir. Allâh’a iman etmiş ve İslâm bayrağının gölgesine sığınmış bir Yunan, Ermenî, Japon, Rus veya Eskimo, bir müslüman olarak benim kardeşimdir. Ancak Allâh’a isyan eden ve nefsini Şeytan’a teslim etmiş bir Türk veya Kürt, öyle değildir.

 

     Bakın, aslında azıcık olsun düşünme melekemizi harekete geçirdiğimizde anlayabileceğimiz denli basittir ama, yine de, şöyle bir anlatım tarzına başvurayım: İnsan vücudunun en önemli uzuvları durumunda bulunan ve davranışları belirlemede etken olan 3 organ vardır; beyin ve kalp ikilisi, mide ve cinsellik (edep) organları. İnsanlar, bunların harekete geçirmesiyle davranışlarına yön verirler. Bunların derece olarak üstünlükleri de insan vücudunda, tıpkı bu üstünlük sırasına göre yukarıdan aşağıya doğru yer alır. En üstünü olan beyin (akıl) ve kalp en üstte, ondan sonra gelen mide (karın) ortada ve edep (hâyâ) organları da en alçak derecede olandır.

 

     Dünya üzerinde var olan düşünce ve inançları, siyasî çizgi veya ideolojileri kategorilere ayırdığınız zaman, her birinin bu organlardan birine dayandığını görürsünüz.

 

     İslâm, insanların beynine ve kalbine hitâb eder, çünkü bir inanç ve düşünce bütünlüğüdür. Qûr’ân- Kerîm insanlara hitâb ederken, “ey akıl sahipleri” diye hitâb eder. Muhatablarına “akletmiyor musunuz?” diye sorar. Açık hakikatlere rağmen inkâr etmeye inat edenleri “kalpleri mühürlenmiştir” diye niteler. İslâm dâvâsına gönül vermiş ve Kelime-i Tewhid bayrağının dalgalanması için mücadele veren bir insan, beynine (aklına) ve kalbine (yüreğine) göre davranıyor demektir.

 

     Kapitalizm, komünizm ve sosyalizm ise kaynağını mideden alır ve mideye hitâb eder. Esas aldığı şey ekonomidir, gelir dengesidir, geçimdir. Kapitalist, komünist veya sosyalist bir insan, midesine göre davranıyor demektir, onun davranışlarına yön veren, midesidir.

 

     Irkçılık, millîyetçilik ve ulusalcılık ise kaynağını edep organlarından, cinsel organlardan alır ve onlara hitâb eder. Çünkü soy sopa, kavme ve etnik kökene bağlı bir ideolojidir, üreme organlarına dayalı olan bir siyasî çizgidir. Milliyetçî, kavmiyetçi, ulusalcı bir insan, nominal konuşmak gerekirse Türk millîyetçileri ve Kürt millîyetçileri, insan vücûdunun en aşağılık organlarına göre davranış sergileyen insanlardır. Onların davranışlarına, hal ve hareketlerine yön veren, cinsellik organlarıdır, üreme organlarıdır. Düşünce merkezleri kafalarının içinde değil, pantolonlarının içindedir.

 

     Bunun için diyorum ki, siz toplumlara, ülkenize ve dünyaya “ey iman edenler” veya “ey akıl sahipleri” diye hitâb ettiğiniz zaman, insanların beyinlerini ve kalplerini muhatab almış oluyorsunuz, çünkü beyne ve kalbe çağrıda bulunuyorsunuz. Siz toplumlara, ülkenize ve dünyaya “ey emekçiler” veya “tüm dünyanın işçileri birleşin” ya da “ey proleterya gençliği” ya da “ey işçi sınıfı” diye hitâb ettiğiniz zaman, insanların midelerini muhatab almış oluyorsunuz, çünkü mideye çağrıda bulunuyorsunuz. Bunun gibi, siz “ey Türk gençliği” veya “ey şanlı ulusun kahraman evladı” ya da “necip millet” diye hitâb ettiğiniz zaman, insanların üreme organlarını muhatab almış oluyorsunuz, çünkü cinsel organlara çağrıda bulunuyorsunuz.

 

     - Sayın Sediyani, bu zevkli söyleşi için teşekkür ediyor, Karakoçan İnfo âîlesi olarak şahsınızda Haksöz camiâsını en içten duygularla selamlıyoruz.

 

     - Çok keyif aldığım bu söyleşi için asıl ben size şükranlarımı sunuyor, şahsım ve Haksöz camiâsı adına Karakoçan İnfo’ya çalışmalarında başarılar diliyorum.  

 

YAZIYA YORUM KAT

35 Yorum