Çağır Şimdi Genç Subaylarını!

23.06.2010 10:09
Çağır Şimdi Genç Subaylarını!
Kemalist cuntacılık faaliyetlerinin duayenlerinden İlhan Selçuk şimdilerde ülkenin bütün mağdurlarına, darbezedelerine "badem gözlü, sırma saçlı" diye anlatılıyor.

Anadolu aydınlanmacısı, hümanist, Kemalizm'in yılmaz savunucusu vs diye devam eden bir sürü yaldızla parlatılmaya çalışılan İlhan Selçuk, yıllarını askerî cuntaların hizmetine amade etmişti oysa.

Selçuk, "İlhan abi" sıfatını Türkiye toplumuna adalet ve merhametle ön açmak üzere değil bütün bir toplumun kimliğini, şahsiyetini, umutlarını Kemalizm'in, militarizmin cenderesinde ezmek, öğütmek, eritmek üzere oluşturulan yeraltı teşkilatları kurma, komitacılık yapma becerisinden elde etmişti. Selçuk, hayatını İTC ve Kemalizm'in Türkçü-pozitivist/din düşmanı siyasetine adadı. Hayatının hedefi, cuntalar kurmak, provokasyonlar yapmak, siyaseti ve toplumu askerî vesayete kul etmekti. İslami kimliğe karşı kapsamlı bir savaş yürütürken meşruiyet zemini olarak hep Anadolu Aleviliğini/Bektaşiliği ve Kemalizm'in laiklik felsefesini işaretledi. İslamsız/dinsiz bir toplum hayaliyle yandı-tutuştu.

Selçuk'un 85 yıllık hayatı İslam'ı ve Müslümanları hep küçük düşürmeye, alay konusu etmeye, baskı ile yok etmeye endekslenmişti. Ama bugün o da savaş açtığı Allah'ın huzuruna doğru yürüyor. Kim ne derse desin günahları, zulümleri, iftiraları ile hesap verecek şimdi. Bakalım işlediği zulümler dolayısıyla çarptırılacağı ateş azabından onu çok güvendiği "genç subaylar" kurtarabilecek mi? Mustafa Kemal Atatürk mü şefaatçi olur kendisine yoksa Hacı Bektaş-ı Veli mi, göreceğiz hep birlikte?

"Tehlikenin farkında mısınız?" diye sormuştu okurlarına, tersinden Arapçaya benzetilen yazı karakteriyle. Arap alfabesine, ezana, başörtüye, namaza sürüklenen bir "korku" toplumu inşa etmeye çalıştı, Ergenekon cuntasının İlhan abisi olarak! Ama her ne kadar kibirli, müstağni, münkir olsa da ölüm onu da yakaladı, tıpkı kendinden önce geçenler gibi. Şimdi atılacak nutukların, verilecek gazların, okunacak hamasi mesajların hiçbir fayda etmeyeceği "sıfır noktası"ndayız.

Allah hesap görücü olarak yeter. Bu gerçeği en yakından, en şiddetli biçimiyle görme vakti geldi şimdi. Haydi bakalım çağır şimdi ilah edindiğin Atanı, çağır şimdi üzerimize saldığın Genç Subaylarını!...

Medyada İlhan Selçuk'un topluma karşı işlediği cinayetleri temize çıkarma, mazur görme yarışı sürerken Ergin Ardıç, Sabah gazetesindeki yazısında "cuntacı kral"ın sadece çıplak değil aynı zamanda siyasi bir zombi, askerî dikta saplantılı kurmaz biri olduğunu açıklıkla ifade etti. İlhan Selçuk için "Bir anlamı, bir önemi, bir varlık nedeni kalmış mıydı?" diye soran Ardıç, Seçuk'un "sivil aydınların desteğiyle asker diktası isteyen" bir darbeci olduğunun altını çizdi. "Onun için 'demokratik Türkiye'nin savunucusu' dediler utanmadan, yalandır. Şimdi göklere çıkarılacak, belki de cenazesi yeni bir 'cumhuriyet mitingine' dönüştürülecektir..." diyen Ardıç, İlhan Selçuk'un ölümü ile Kemalist toplum ütopyasının çürük, boş, kof gövdesinin yıkılışına daha bir yaklaştığımıza dair kanaatlerini şöyle ifade ediyor:

(Haksöz-Haber)

Yaşıyor muydu?

Engin Ardıç / Sabah

Bu soruyu, öldüğü günün ertesi Metin Toker için sormuştum.

Çünkü Metin Toker 2002 yılında ölmüştü ama aslında "İsmet İnönü öldüğü gün" ölmüştü...

Çünkü "İsmet Paşa'nın damadı" olmaktan öte bir "fonksiyonu" yoktu. Gazeteciydi, yazardı, kitapları falan da vardı, tamam olmasına tamam. Esas olarak kayınpederini anlattığı güzel kitapları vardır, keyifle okuduk, ellili yıllarda çocuk olduğumuz için onlardan çok şey de öğrendik sonradan...

Ama Toker'in bu dünyadaki işi İnönü'yle birlikte bitmişti ve tam otuz yıl, emekli memur gazetesi Milliyet'te "kontenjandan" bulunduruldu. Bir "yadigâr" olarak kalmıştı. Ne okuyanı vardı, ne önem vereni...

İlhan Selçuk için de aynı şeyi söyleyeceğim: Yaşıyor muydu?

Hayır, sabahın köründe aldılar götürdüler, yaşlı adam sıkıntıya girdi, yüreğine indi falan, onu kastetmiyorum. (Bazı zevzekler utanmasalar "Tayyip öldürdü" de diyecekler!)

Bir anlamı, bir önemi, bir varlık nedeni kalmış mıydı?

Düşünceleri fos çıkmış, davayı kaybetmiş, "hayatın ve siyasetin defterinden düşmüş, tedavülünden kalkmıştı"...

İlhan Selçuk 'siyasi zombi'ye benzeten Ardıç, yazarın solcu olmadığını şu satırlarıyla sürdürdü:

- İlhan Selçuk, 9 Mart 1971 günü, "kendi darbesini" yaptıramadığı gün öldü, ondan sonra kırk yıla yakın da bir "siyasi zombi" gibi yaşamayı sürdürdü.

Büyük gazeteci ha?

Hani şu, Cumhuriyet'in 150 binlik satış rakamını 50 bine düşüren büyük gazeteci...

İlhan Selçuk solcu molcu değildi.

"Sivil aydınların desteğiyle asker diktası isteyen" bir darbeciydi.

Bu cunta elbette birtakım "sosyal reformlar falan" da yapacak ama esas olarak "Kemalist düzenin sürmesini" garanti altına alacaktı. ("Ruh ikizi" olan Doğan Avcıoğlu, buna "Kemalist tezin temele indirilmesi" gibi "afaki" bir slogan da uydurmuştu, Hasan Cemal çok iyi hatırlar.)

Bu, Atatürkçülük'ü çarpıtmaktan, saptırmaktan, katletmekten başka hiçbir şey değildi.

Çok zeki, çok kurnaz olduğunda herkes hemfikirdir de, ona "akıllı" bir adam denebilir miydi acaba? "Olmayacak duaya amin demek" akıllılık mıdır?

Ordudan umduğu gibi bir "sol darbe" çıkmayacağını elli yaşında gördü ama seksen yaşına kadar bu saplantısından milim sapmadı. Bu akıllıca bir tutum mudur?

Türkiye artık onun bildiği Türkiye değildi... Daha doğrusu, Türkiye hiçbir zaman onun düşlerinde kurduğu Türkiye olmamıştı.

Selçuk'un vefatıyla Türkiye'de bir dönemin kapandığını ifade eden Sabah yazarı bu iddiasını şöyle temellendirdi:

- İlhan Selçuk da gitti, Türkiye'de yirminci yüzyıl biraz daha bitti.

Reşat Nuri Güntekin'in o unutulmaz, o tadına doyulmaz "Damga" romanının sonunda, evli sevgilisi Vedia'nın odasında yakalanınca onun iffetini korumak için kendine hırsız süsü veren, bu yüzden hapis yatan, hayatı kayan, mahvolan İffet Bey, yıllar sonra onunla karşılaşıp yüz bulamayınca, kendi kendine şöyle der:

"Hayatımı bir vehme kurban etmişim!"

İlhan Selçuk yalnız kendi hayatını değil, ona inanan, ona güvenen, onun etkilediği yüzlerce çocuğu da bir vehme kurban etti.

O seksenini geçince yatağında öldü, çocuklar otuzlarını bulamadan dağ başlarında, duvar diplerinde, işkence odalarında, darağaçlarında.

Hele, yıllar ve yıllar sonra, sırf hükümeti devirebilmek uğruna "işkencecilerimi affettim" demesi, toprak altında yatan çocuklara son ve sunturlu bir hakaret oldu.

Onun için "demokratik Türkiye'nin savunucusu" dediler utanmadan, yalandır.

Şimdi göklere çıkarılacak, "ilahlaştırılacak", belki de cenazesi yeni bir "cumhuriyet mitingine", bir gövde gösterisine dönüştürülecektir. Faşistler içlerinde kalan son kurtları da böyle dökeceklerdir.

Ama o gövde çürüktür artık, içi boştur, koftur, dediğim gibi kurtludur.

Allah rahmet eylesin.

Ona ve eski Türkiye'ye.

  • Yorumlar 9
    Diğer Haberler
    PANO
    KARİKATÜR
    Tüm Hakları Saklıdır © 2001 Haksöz Haber | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
    Tel : 0 212 635 43 75 | Faks : 0 212 631 55 27 | Haber Yazılımı: CM Bilişim